biraz
zaman kazandı. O gidince, elini
fincanına atıp şekersiz olarak
dudaklarına götürdü. Dikkatli
olmalıydı.
“Yakup beni yine aldattı…”
“Eee?”
“Ne E’si? Beni en yakın
arkadaşımla aldattı?”
“Önemli değil. Onu yine affetmen
mümkün?”
“Bu sefer affetmeyeceğim… Bu
sefer ben de karşılık vermek
istiyorum. Üstelik de, onu hamile
bırakmış. Ben varken onunla
yatmış ve… hamile bırakmış. Biz
evlenmeyi düşünüyorduk,
biliyorsun. Çok da az kalmıştı.
Fakat şimdi onunla evlenmek
zorunda… Jülide çocuğu
aldırmayacağını söylemiş.”
“Bu senin için çok kötü!”
“Dalga geçme lütfen!” dedi Ebru
biraz ters bir sesle. Rolünü fazla da
abartmak istemiyordu. Üzgün gibi
göründü. Oysa içinden bu habere
ne kadar da sevinmişti! Bunu şimdi
belli edemezdi tabii. Üzgün kadın
rolünü doğru oynamalıydı.
“Senin de aklına bir başkasıyla
evlenip ondan aynı şekilde intikam
almak mı geldi?” diye alaycı bir
bakışla sordu Selim.
“Evet…”
“Tıpkı ondan intikam almak için
benimle sevişmen gibi… Yine
aklına ben mi geldim?”
Ebru hafif bir nefes aldı. Duygusuz
bakan yüzü, ona olan aşkını belli
edecek diye ödü kopuyordu. Onun
vicdanına, onun insancıllığına
hükmetmeliydi. Kendisine yardım
edecek kadar acımalıydı.
“Biliyorsun, onu seviyorum… Bu
yüzden yaptığı bana çok acı
veriyor… Lütfen benimle
evlenmeyi kabul et! Ancak bu
şekilde kendimi iyi hissedebilirim.
Ona, beni de seven erkeklerin
olabileceğini göstermeliyim. Ne
kaybettiğinin farkına varsın
istiyorum…”
“Sana âşık rolü mü yapacağım?..”
“Evet… Ben de sana öyle
davranacağım…
“Sen ciddisin?” diye mırıldandı
Selim.
“Elbette…”
“Olmaz!”
Ebru gerçekten de bir an buz gibi
oldu. Adamın kesin reddedişi
üzerine başından aşağı kaynar su
dökülmüştü sanki. Zaten hemen
kabul edeceğini düşünmemişti ama
bu bakışlar fazla rahattı. Kabul
etmeyeceği belliydi.
“Olmaz mı?” diye yavaşça tekrar
etti. “Ama… birkaç kere… benimle
evlenebileceğini vurgulamıştın
sanki?”
“Doğru, ama olmayacağını da
biliyordum. Sen zaten

<< 1 ... 4 5 [6] 7 8 ... 16 >>