Zamanı nöqtələmək üçün erkəndi daha. Günəş var ... Səma parlaq idi. Gecə uzun... Gözlərin gülürdü. İnanmış və ümüdlüydün. Həyat baş rolu sənə vermişdi. Şanslıydın!

Kəpənəyin Rəngli Düşü ..

Digər tərəfdən ... Incikliklər, dava dalaşlar, r əslində əhəmiyyətsiz detallar. Böyüdülmüş problemlər və qırılmış , incimiş "sən" ...
Gedilmiş sonu görülmüş yada əvvəldən təxmin edilmiş yollar ... Qısaldılmış tək sətirlik baxışlar. . Yaxşı oldu gəldiyin!

Özləmişən qoxunu. Dostca, aşkça varlığımızı ...
İçimin qəzəbi vurmuş səhifələrə. Özümdən böyük sözlər qışqırmaq istəyirəm sağa-sola! Qələmi qıracaqcasına cümlələr ... Başımı qarışdıran bir sevda ... Ya da onu qarışdıran "mən" ...


"Sonuna üç nöqtə qoyduğum nağılımız heç davam etməyəcəkdi halbuki!"

Və sən. Bir nağıl pərisiydin. Ümidli, güclü və dinclik verən. Gecəyə düşən ulduzların ən gözəliydin. Bəlkə də mümkün qədər uzaq idik bir-birimizə. Ki sənə aldığım sonuncu acı belə daha qanamamışdıı! Gəlsəm yanına qanatmaqdan qorxuram "səni"
Kəpənək qanadlarım çatmaz, mənə inanc lazım, güc lazım istək lazımdır ... Sənə uçmama inanc lazımsa, sənə qovuşmama ən böyük inanca əl açıram hər anımda. Həyatın ortasında sənə çırptığım hər qanad gecəyə bütün rəngini solur .Rəngli qanadlar ... Bir günə sığdırılmış dolu həyatlar kəpənəyi var edənlərdirmi?
Ya da nədir ki! Yaşananlarla bağlı tutan məni? Özləirəm o köhnə rəngli qanadlarımı. İnancımı itirmişəm, sənə uçmaq üçün gücüm az bir az ... Hər gün yeni bir yox olma ...
Yox oluram. Özləyirəm - Ulduz Pərim! Səni.