- məni niyə sevirsən?
- sən nə vaxtsa kimisə sevmisən?
- bunun mənim sualımla nə əlaqəsi var?
- sevmisən ya yox?
- hə,sevmişəm..
- onda çox gözəl bilirsən ki,birini sevmək üçün səbəb lazım olmur..səbəb varsa,bu sevgi sayılmır..əgər bir insan sənə yaxşılıq edir hər vəziyyətdə yanında olur deyə onu sevdiyini düşünürsənsə aldanırsan..bu sevgi deyil..bəlkə də sevgidir..amma eşq deyil..sevgi heç bir müsbət xüsusiyyət görmədiyin insana qarşı da yaranır bəzən..üzünə baxmaqdan utandığın biri..sənə baxmasın deyə dua etdiyin biri..çünki ancaq bu zaman sən onun üzünə diqqətlə baxa bilirsən..hər cizgisini..gözlərini..mükəmməl sıralanmış kirpiklərini..nələrə gülümsədiyini,ən çox hansı rəngi sevdiyini..ən çox nələrə pis olduğunu..nə vaxt əsəbi,nə vaxt kədərli, nə vaxt xoşbəxt ,nə vaxt düşüncəli olduğunu əzbərləməyə başlayırsan..gizli gizli..qorxa qorxa.. hər hüzünlü baxışının altında birinin olduğunu düşünürsən..və bu səni dəli edir..bir gün görməyəndə yaranan o boşluğa,o səbəbsiz yaranan əsəbə,o mundar yalnızlığa nifrət edirsən..və səhəri gün yenə onu görürsən..ətrafındaki hər şey yox olur..ancaq o..eşq bəzən ən gözəl yalan olur..eşq seçim deyil məcburiyyətdir..məcbur olursan sevməyə..”mən istəməsəm heç kəsi sevmərəm” deyənlərə inanma..onlar sadəcə özünü aldadır.. indi sənə bütün bu sözləri səsli şəkildə deyib əlindən tutmaq istəyərdim..baxdığı hər yeri gözəl edən o gözlərinlə bir ömür boyu yaşlanmaq..heyif ki,indi sadəcə yerə baxıb bunları içimdən keçirirəm..və sən cavabımı gözləyərək üzümə baxırsan.Muellif:M.Cabbarova