arzu- xəyallarını azaltmasa və dilini (yalan, qeybət və söyüşdən) qorumasa, əsil tövbəkarlardan sayılmaz. Hər kim tövbə etsə, amma yeməyindən qalanı başqasına verməsə, tövbə etmiş olmaz. Hər kim bu xüsusiyyətlər üzrə istiqamət götürsə (bunlara nail olsa), əsil tövbəkar odur”. Başqa bir rəvayətə görə, Həzrət Mühəmməd Peyğəmbər (s) buyurub: “Tövbə edən hansı şəxsdə bu təsirlər duyulmasa, əsil tövbəkarlardan sayılmaz: ondan narazı və şikayətçi olanları razı salsın, namazlarını artırsın, xalq içində təvazö ilə davransın, nəfsini şəhvətlərdən uzaq tutsun, gündüzlər oruc tutmaqdan boynu incəlsin, gecələr namaz qılmaqdan rəngi saralsın, yeməyin azlığından qarnı arıqlasın, cəhənnəmin xovfundan beli əyilsin, cənnətin şövqündən sümükləri ərisin, ölüm mələyinin qorxusundan qəlbi yumşalsın, əcəl barədə düşünməkdən bədəndə dərisi qurusun. Bunlar tövbənin təsirləridir. Əgər bu nişanələrə malik olan bir bəndə görsəniz, bilin ki, tövbeyi- nəsuh edən əsil tövbəkar odur”.(Biharül-ənvar, VI, 35-36)