idarə etməyi ona təklif edirdi. O, bunu
qəbul etmədi, həlak oldu...”[1] Nərimanovun
və
silahdaşlarının bütün səylərinə rəğmən, sağçı
qrup Trotski və onun sionist himayədarlarının
göstərişləri əsasında hərəkət edən daha güclü
solçulara uduzur. Bununla da Azərbaycan
xalqının dinini əlindən almaqla, onun başına
misli görülməmiş faciələri gətirmək üçün ilk
baxışdan heç bir maneə qalmır. Mühəmməd
(s)
və ali-Mühəmmədə (ə) misilsiz bağlılığı olan
müsəlman Azərbaycan xalqından başqa. Lakin
kommunistlər bu amili nəzərə almayaraq öz
anti-İslam fəaliyyətlərinə start verirlər.
Məktəblərdə dini tədrisin qadağasından və
“Mübariz Allahsızlar Cəmiyyəti”nin
yaradılmasından sonra onların bu istiqamətdə
ilk addımı hicabla mübarizə olur. Bu da
təsadüfi deyil. Çünki İslam dininin ayrılmaz
hökmü olan hicab daima zalımlar cəbhəsinin
nigarançılıq mənbəsi olmuşdur və olmaqdadır.
Bu xüsusda Xanım Zeynəbin Kərbəladə
ailəsinin
şəhid edilməsi, özünün isə əsir düşməsi kimi
müsibətləri dözümlülüklə qarşılaması, amma
naməhrəmlər qarşısına hicabsız çıxarılmasına
müqavimət göstərməsi nümunəvidir. Xanım
Zeynəb (s.ə)-nın layiqli davamçıları olan
namuslu Azərbaycan qadınları və onların
qeyrətli ərləri də şura hökumətinin anti-hicab
kampaniyasına başqa cür reaksiya verə
bilməzdilər. Kommunistlərin qadınlar
siyasətində mühum yer tutmuş Ayna Sultanova
yazır: “Çadranı atmış qadınların məsxərəyə
qoyulması və onların ünvanına nalayiq sözlərin
səsləndirilməsi halları kütləvi xarakter
aldı.”[2]
Başqa cür ola da bilməzdi. Çünki ana örpəyin
müqəddəs anlam daşıdığı bir xalq üçün, pul və
vəzifə müqabilində bu anlama xəyanət etmiş
qadınlar acı istehza hissindən digər bir hiss
doğura bilməzdi. Qeyd etmək yerinə düşər ki,
Azərbaycanda anti-hicab zəhərli zehniyyətini
meydana atmaqla kommunistlər yenilik
gətirmədilər. Belə ki, hələ XIX-cu əsrdə Mirzə
Fətəli Axundov və Mirzə Şəfi Vazeh kimi
materialist düşüncəli yazıçı və şairlər öz
cizma-
qaralarında hicabı atmağa