deməyə.. (Müellif:Aygül Məmmədli)Bir gün..”Deyəcəm artıq!bitərsə də bitsin!”amma..amma üz-üzə gəldikdə buzlar əriyər..qucaqlayıb qoxusunu içinə çəkməməkcün özünü zorla saxlayarsan..havadan sudan sohbətlər..yanında daha çox qalmaqçün söhbəti uzadarsan amma nafilə..o yenə soyug baxışlarla əllərinin istisinə həsrət qalmış əllərini sixar və gedər..bütün yolu özünü gunahlandırarsan..”Yenə deyənmədim!!Günah məndədir bəlkə də..”Onun istədiyi kimi olmaga çalışarsan..Amma daha çox əzab çəkəcəyini bilmərsən..için yanar,göz yaşların süzülər yanaqlarından..heç vaxt çəkmədiyin acıları çəkərsən...Yalvararsan,”Allahım nə olar yardım et,bir yol göstər”....öz-özünə deyinərsən,görəsən nəyin cəzasını çəkirəm?!axı mənim kimə pisliyim dəyib?!....ən pisi isə ona yaranmaga can atarsan..nə istəsə edərsən..o da bundan istifadə eləyər,bəlkə də özü də bilmədən...və daha da batarsan...batdıqca bitərsən...bitdikcə ölərsən...və gün gələr cəsarətini toplayarsan...görüşmək istədiyini deyərsən lakin o bəhanələr gətirər görüşməməkcün..İsrar edərsən,əsəbləşər,”vaxtım olanda görüşəcəm!!!-deyər və uzun muddət axtarmaz yenə..artıq öyrəşmisən..artıq qəbul etmisən yoxlugunu...o sən fərqində olmadan gedər,səndə arxasından baxarsan...budur artıq..bitdi..yoxdu artıq o...hələ bu harasıdır,pis günlərin qarşıdadır...uzaqdan izləyərsən onu..sənsiz necə xoşbəxt oldugunu görərsən,gördükcə anlayarsan həyatının ən böyük səhvini etdiyini...üzün gülməz olar..şənliklərdə,ad günlərdə,bayramlarda üzün gülməz..üzün gülsədə için qan aglayar...taxarsan “xoşbəxtlik”maskasını...heç kəs bilməz nələr çəkdiyini..amma gecələr,o lənət olası gecələr çıxardarsan maskanı...gün boyu saxta gülüşlərini hıçqırıqlarla əvəz edərsən...qondarma xoşbəxtliyini bədbəxtliyinlə basdırarsan...bir zamanlar dəli kimi sevgiylə dolan ürəyin partlayacaqmış kimi döyünər..aglamaqdan nəfəsin kəsilər...artıq səhərləri onun “sabahın xeyir”mesajlarıyla açmarsan..gecələri “gecən xeyrə qalsın”deməsiylə yuxuya getmərsən.. (Müellif:Aygül