ı sıxliqdan özünü xilas edən Günay nəhayət insanların rişxənd dolu ifadəsindən qurtulmuşdu..Basabas olan pilləkənlərdə dayanan Günayla Həsən baxışlarını bir-biri ilə toqquşdurdu..Həsən başını yuxarı qaldıraraq:
-Cəmiyyət içərisində bucür sözlər işlətməyin düzgün olmadı..
Həsənin bu sözlərindən daha da utanan Günay başını aşağı salaraq:
-Bilmədən oldu..
Günayın daha da utandığını hiss edən Həsən ona baxdı..Günay da məyus halda ona baxdığı an Həsən gülümsəyib əlinin tərsi ilə Günayın qızarmış yanagına toxunaraq:
-Qızarmısan..Vay,yanağın od tutub yanır..
Günayın özündə ən nifrət etdiyi xüsusiyyət,utanarkən və pərt olarkən yanaqlarının və qulaqlarının qızarması idi..Və bu hal onun sevdiyi insanın yanında baş vermişdi..Xoşbəxtlikdən saçları qulaqlarının üstünü örtmüşdü..Günay nisbətən yavaş səslə:
-Keçər..
Bu vaxt hərəkət edən pilləkənlər onları dəhlizə çıxararkən Günay fikirli olduğu üçün yıxılmaq istədi..Həsən Günayı tutaraq yenə onu yıxılmaqdan xilas etdi:
-Ayağının altına bax..
Artıq Günay səhərdən başına gələn şanssızlığa dözməyərək gözlərini doldurdu çox gümanki,Həsən də bunu hiss etdi:
-Yaxşısan?
Gözlərini qırparaq udqundu..Kövrək və xırıltılı səslə:
-Hə..
Həsən Günayın pis olduğunu bildiyi halda yenə sözləri ilə iynələdi:
-Özü yıxılan,ağlamaz..
Günay dərindən nəfəs alıb hikkəylə:
-Mən ağlamıram!
+Təki elə olsun..
-Mən çatdım artıq,karta görə çox sağolun..
+Bəs dəfələrlə yıxılmaqdan qoruduğuma görə təşəkkür etməyəcəksən?(gülümsündü)
Günay qarşısında şirin-şirin gülən Həsənə baxaraq:
-Təşəkkür edirəm,Həsən..
+Dəyməz..Bir dəqiqə,adımı da bilirsiz..
Günay duruxdu,bədəninə istilik gəldi(ürəyində):
-Axmaq Günay indi adını necə öyrəndiyini izah et! (Müellif:Aygül Məmmədli)
Həsən Günayın həyəcanlandığını görüb gülümsədi:
-Sən də adını de ödəşək..
+Günaydı mənim adım..
-Gülay?
+Xeyr,Günay..
-Günay..
+Aha..
Adını sevdiyinin dilindən eşitmək necə də gözəlmiş..Yanından heç getmək istəmirdi..Hətta ömrünün