Müellif: Aygül Məmmədli -(Real hekaye)
İnsan həyata gəldiyi ilk gündən tutunur həyata.Uşaglıq illəri...Uşaqlıq ömrün ən gözəl illəridir.Hər kəsə nəsib olmur gözəl uşaqlıq yaşamaq..Şirin arzular,şıltaq yalanlar,dəcəlliklər,oyunlar,dostlar və nələr nələr..Sonra yavaş-yavaş böyüyürsən və hər şey dəyişər.Bayramları belə əvvəlki əhvali- ruhiyəynən qarşılamırsan..Artıq əvvəlki kimi sevinc və həyəcanla gözləmirsən Şaxta Babanı..Varlığına belə inanmirsan artıq..Əvvəlki kimi böyük həvəslə bəzəmirsən yolkanı.Əvvəllər Novruz bayramında döyüşdürdüyün boyalı yumurtaları indi bayram bitdikdən sonra xonçadan götürüb dogru zibil qutusuna atırsan..Tonqal qalananda belə ərinirsən həyətə düşüb baş cəkməyə..Hər şey maraqsız gəlir sənə..Amma məktəb illəri..ən gözəl günlərimizin keçdiyi gözəl illər.Heçnəylə əvəz etmərik o dəcəllikləri..Məktəb sevgiləri,saf sevgi etirafları....və..və gün gələr həqiqətən aşiq olarsan birinə..Hərşeyiylə bağlayar səni özünə..Onsuz həyat mənasız gələr sənə..Sanki ondan qabaq heç yaşamamışsan kimi..Gözəl günlər,xoş xatirələr,kiçik amma şirin davalar hamısı,hamısı qazınar ürəyinə..Bir daha pozulmayacaq kimi..Çox sevərsən...canından da çox.... (Müellif:Aygül Məmmədli)Onsuz hər an maraqsız mənasız keçər.Gecələr belə yuxuya birlikdə gedərsiz.Bəzən səhərə kimi danışarsız,zaman necə keçər bilmərsiz..Onunla birlikdəykən zaman çox tez keçər..Ama bir gün..bir gün gələr..o gün ki bütün xoşbəxtliyinin son günü..araya soyuqluq girər..Bəhanə axtarar ayrılmaqcün..bunu anlayarsan amma anlamazdıqa vurarsan.Çünki sevirsən...Canından çox sevdiyin birini itirmək mümkünsüz,dözülməz olduqunu düşünərsən..Ama artıq vaxtdır..Əvvəlki kimi çox danışmırsız,görüşmək...Qoxusuna həsrət qalarsan..Dəfələrlə bəhanələr edər görüşməməkcun..Gecələrin dözülməz ağrılarla keçər..Məhv olarsan..amma,amma hələ hər şey qabaqdadır..Bir umut yaranar içində..Suallar verməyə başlayarsan özünə..”Niyə?!!niyə axı çox sevirdi?!Başqa birimi var həyatında gorəsən?!Məndən yaxşı?!”Cəsarət tapmarsan üzünə