Məşhur Kolumbiya yazıçısı, «Nobel» mükafatı
laureatı Qabriel Qarsia Markes xərçəng xəstəliyinə
tutulduqdan sonra dostlarına məktub yazdı.
Əslində bu, əcəlin yaxınlaşdığını hiss edən
Markesin bütün dünyaya çağırışı idi.
"Əgər, Allah mənə bir az da ömür bəxş etsəydi,
hər düşündüyümü söyləməz, ancaq hər
söylədiyimi mütləq düşünərdim. Hər şeyə dəyər
verərdim. Verdiyim dəyərə dəydikləri üçün deyil,
ifadə edildiyi üçün...
Az yatardım, daha çox yuxu görərdim. Çünki
bilirəm ki, gözlərimizi yumduğumuz hər dəqiqədə
işıqdan 60 saniyə məhrum qalırıq. Başqaları
dayananda mən yeriyərdim, başqaları yatanda
mən oyanardım. Danışan hər kəsi dinləyərdim...
Gözəl bir şokoladlı dondurmanı ləzzətlə yeyərdim.
Əgər Allah mənə bir qədər də ömür bəxş etsəydi,
sadə geyinərdim.
Allahım, əgər bir qəlbim olsaydı, bütün nifrətimi bir
buzun üzərinə yazıb, günəşin çıxmasını
gözləyərdim. Allahım,bir parça ömrüm olsaydı, bir
dəqiqəmi belə insanları sevdiyimi onlara
söyləmədən keçirməzdim, eşqə aşiq olaraq
yaşayardım. İnsanlara aşiq olmaqdan əl çəkdikləri
üçün qocaldıqlarını, yaşlandıqdan sonra aşiq
olmaqdan çəkindikləri üçün yanıldıqlarını sübut
edərdim. Bir uşağa qanad verərdim, ancaq uçmağı
öyrənməyi öz ixtiyarına buraxardım. Qocalara
ölümün yaşla deyil, unutqanlıqla gəldiyini
söyləyərdim.
Ey insanlar, sizdən o qədər şey öyrəndim ki?! Heç
kəs əsl xoşbəxtliyini sıldırım qayaları dırmaşarkən
yaşadığını anlamır, hər kəs dağın zirvəsində
yaşamaq istəyir. Uşaq ilk dəfə ayaqlarını yerə
basanda atasının əllərinin ona hər zaman dəstək
olacağını anlamağa başlayır.
Sizdən o qədər şey öyrəndim ki, ancaq təəssüflər
olsun ki, mən öyrəndiklərimi çamadanda
saxlayanda özüm ölmüş olacağam.
Həmişə hiss etdiklərini söylə, düşündüklərini et.
Əgər səni bu gün son dəfə yatmış vəziyyətdə
görsəydim, səni bərk-bərk qucaqlayardım və
Allaha sənin üçün dua edərdim. Əgər sənin son
dəfə bu qapıdan çıxdığını görsəydim, sənə
sarılardım, səni əzizləyərdim. Əgər son dəfə sənin
səsini