Bir gün uzun və çətin yolla bir
nəfər öz iti ilə gedir. Birdən
qarşılarında böyük bir saray
görürlər. Güllər, musiqi, gözəllik...
bir sözlə, hər şey möhtəşəmdir.
Kişi sarayın qapısında dayanan
şəxsdən soruşur:
- Bura haradır?
- Bura cənnətdir, sən ölmüsən və
bura daxil olub əsl istirahət edə
bilərsən.
- Su var içəridə?
- İstədiyin qədər. Həm də təmiz
fəvvarələr, sərin hovuzlar var.
- Bəs yeməyə nəyiniz var?
- Nə qədər istəsən yeyə bilərsən.
- Bəs mənim yanımdakı it necə
olsun?
- Təəssüf ki, içəri itlə girmək
olmaz. Onu bayırda
saxlamalısınız.
Yolçu buna təəssüflənir və yoluna
davam edir. Bir az getdikdən
sonra yaxınlıqda bir ferma görür.
Fermanın qarşısında oturmuş
kişidən soruşur:
- Susamışam, su var sizdə?
- Əlbəttə, orada balaca quyu var.
- Bəs mənim itim?
- Quyunun yanında itin su içməyi
üçün də qab var.
- Bəs yeməyə nəyiniz var?
- Sənə axşam yeməyi verərəm.
- Bəs itim ac qalmaz?
- Xeyr, ona da bir sümük taparıq.
- Bəs buranın adı nədir?
- Cənnət.
- Elə şey olar? O tərəfdəki sarayda
dedilər ki, cənnət oradır axı.
- Yalan deyiblər, ora
cəhənnəmdir.
- Bəs siz cənnətdəkilər buna necə
dözürsünüz ki, bura gəlmək
istəyənləri aldadıb ora aparırlar?
- Onların belə etməyi bizə sərf
edir. Cənnətə qədər yalnız o
adamlar gəlib çatır ki, öz
dostlarını yarı yolda qoymurlar