ya
hər hansı digər yaradılışın
mənasını və ya məqsədini
sorğulaması ümumilikdə,
obyektiv baxımdan həmişə
absurd görünüb mənə. Bununla
yanaşı, hər kəsin səylərini və
mühakimələrini yönləndirən
müəyyən idealları var. Bu mənada
mən heç vaxt rahatlıq və
xoşbəxtliyə nəticə olaraq
yanaşmamışam – belə bir əxlaqi
zəmin daha çox donuz sürüsünə
yaraşır. Yolumu işıqlandıran və
mənə zaman-zaman həyatı
sevinclə qarşılamaq cəsarəti
verən ideallar Həqiqət, Mərhəmət
və Gözəllik olmuşdur.
Eyni düşüncəni paylaşdığım
insanlarla həmrəy olduğumu hiss
etməsəm, incəsənətdə və elmi
araşdırmalarda əlçatmaz olan
məqsədə doğru getməsəm, həyat
mənə bomboş görünərdi. İnsani
səylərin bəsit məqsədləri – mal-
mülk əldəetmə, yalançı uğur
qazanma, dəbdəbəli yaşama –
həmişə məni diksindirib.
Mənim güclü sosial ədalət və
sosial məsuliyyət hissim həmişə
digər insanlar və cəmiyyətlərlə
birbaşa təmasa olan ehtiyacım ilə
qəribə şəkildə ziddiyyət təşkil
edib. Mən yalnız insanam – heç
vaxt sözün əsl mənasında
ölkəmə, evimə, dostlarıma və
hətta ən yaxın ailə üzvlərimə
ürəkdən bağlı olmamışam;
həmişə bütün bu bağlara qarşı
soyuqluq və illər keçdikcə artan
yalnız qalmaq ehtiyacı hiss
etmişəm. İnsan digər insanlarla
qarşılıqlı anlaşma və rəğbət
hissinin limitlərinin olduğunu
təəssüflənmədəndərk edir.
Şübhəsiz ki, bu zaman o, öz
sadəlövhlüyü və laqeydliyindən
nələrisə itirir; digər tərəfdən isə
başqalarının fikirlərindən,
mühakimələrindən və
vərdişlərindən asılı olmur və öz
daxili balansını belə etibarsız
təmələ əsaslanmaqdan çəkindirir.
Mənim siyasi idealım
demokratiyadır.Hər kəs bir fərd
olaraq hörmətlə qarşılanmalı,
lakin heç kim bütləşdirilməmə
lidir.
Taleyin ironiyasıdır ki, mənim
özüm insanlar tərəfindən hədsiz
heyranlıq və hörmətlə
qarşılanıram. Bu nə mənim
günahımdır, nə də buna layiqəm.
Bunun səbəbi yəqin ki, insanların
cılız gücüm və sonsuz mübarizəm
nəticəsində əldə etdiyim bir neçə
ideyanı başa düşmək arzusudur.
Mən tamamilə əminəm