qədər axmaq biri deyiləm, nəzərinizə çatdırım!...
Mən mülayım tonda öz xəbərdarlığımı bildirib ona baxdım.Yox, deyəsən yenə kefinə soğan doğramadım.Qısacası bu adamı sındırmaq imkansız idi.Əlbəttə, bazardakı rəqibləriondan az-çox çəkinirlərsə, mən nə karəyəm ki,onu sındırım?!...
...Səhər evdəki gərgin ab-havanı hiss edib üzümü ailəmə tutdum.Qardaşım əsəbi halda qəlyanaltısını edirdi.Nənəmlə anam yenə bir-birlərinə “düşmən” kimi baxırdılar.Atam isə durumdan bezmiş ifadə isə başını bulayırdı.
-Nə olub?!...
-Heç nə , qızım,-atam könülsüz cavablandırıb masa arxasından qalxdı.
-Mən əsgərliyə gedəcəm!-qardaşım əsəblə yeməyini bitirib dedi.
Aydın məsələdir.Yenə nənəm...
-Amma balam mənim...
-Nənə, gedəcəm!!!...Sonra arxamca dır-dır danışmasınlar ki, ay, bunda utanma yoxdur bəyəm?! ..Bunu istəyirsən, nənə?! Günü elə bugün o lənətəgləmiş kağızı dəyişdirin! Bezdim artıq əmrlərinizdən! Mənim qərarlarıma hörmət edin!..
Qardaşım səsini yüksəldərək nənəmə qəzəblə baxdı.Və birdən evi tərk etdi.
-Mənim başım partlayır artıq!-atamın səsi gərgin çıxdı.
Atam ümumiyyətlə az-az hallarda əsəbiləşən adam idi.Travmatoloq olması buna öz təsirini göstərmişdi.Amma əsəbiləşəndə üzünü görməmək yaxşıdır.Anamla nənəmin davalarına şahid olmuş atam pencəyini əlinə alaraq anama səsləndi.
-Mən gedirəm, gəlirsən?!...
..İşdə evdəki son “proses” və dünən axşamki söhbət yadımdan çıxmaq bilmirdi.Hələ üstəlik də Rəfiqənin mənə yönəlmiş baxışlarını sezib soruşdum:
-Nəsə olub?!...
Rəfiqə zorla gülümsəyib cavablandırdı.
-Heç..Heç nə...
Tələm-tələsik, gərginlik sezilən ton...Özümə rahatlıq verib söykəndim.Mehriban səsimi işə salıb astaca sourşmağa başladım.
-Rəfiqə, nəsə olub axı...De görüm, nə olub?!...
-Nərmin, çox gözəl bəxtin var sənin..Dünya gözəli deyilsən, amma qəlbin o qədər gözəldir ki,ətrafa xoş aura bəxş edirsən...
Mən Rəfiqənin kədərli tonundan bir az şübhələnib masa arxasından qalxdım.Yaxınlaşıb ona baxdım.Qızın gözləri yavaş-yavaş dolurdu.
-Amma mən...Nolsun ki, gözələm,