axmaq biri deyilem, nezerinize çatdırım!...
Men mülayım tonda öz xeberdarlığımı bildirib ona baxdım.Yox, deyesen yene kefine soğan doğramadım.Qısacası bu adamı sındırmaq imkansız idi.Elbette, bazardakı reqibleriondan az-çox çekinirlerse, men ne kareyem ki,onu sındırım?!...
...Seher evdeki gergin ab-havanı hiss edib üzümü aileme tutdum.Qardaşım esebi halda qelyanaltısını edirdi.Nenemle anam yene bir-birlerine “düşmen” kimi baxırdılar.Atam ise durumdan bezmiş ifade ise başını bulayırdı.
-Ne olub?!...
-Heç ne , qızım,-atam könülsüz cavablandırıb masa arxasından qalxdı.
-Men esgerliye gedecem!-qardaşım eseble yemeyini bitirib dedi.
Aydın meseledir.Yene nenem...
-Amma balam menim...
-Nene, gedecem!!!...Sonra arxamca dır-dır danışmasınlar ki, ay, bunda utanma yoxdur beyem?! ..Bunu isteyirsen, nene?! Günü ele bugün o leneteglemiş kağızı deyişdirin! Bezdim artıq emrlerinizden! Menim qerarlarıma hörmet edin!..
Qardaşım sesini yükselderek neneme qezeble baxdı.Ve birden evi terk etdi.
-Menim başım partlayır artıq!-atamın sesi gergin çıxdı.
Atam ümumiyyetle az-az hallarda esebileşen adam idi.Travmatoloq olması buna öz tesirini göstermişdi.Amma esebileşende üzünü görmemek yaxşıdır.Anamla nenemin davalarına şahid olmuş atam penceyini eline alaraq anama seslendi.
-Men gedirem, gelirsen?!...
..İşde evdeki son “proses” ve dünen axşamki söhbet yadımdan çıxmaq bilmirdi.Hele üstelik de Refiqenin mene yönelmiş baxışlarını sezib soruşdum:
-Nese olub?!...
Refiqe zorla gülümseyib cavablandırdı.
-Heç..Heç ne...
Telem-telesik, gerginlik sezilen ton...Özüme rahatlıq verib söykendim.Mehriban sesimi işe salıb astaca sourşmağa başladım.
-Refiqe, nese olub axı...De görüm, ne olub?!...
-Nermin, çox gözel bextin var senin..Dünya gözeli deyilsen, amma qelbin o qeder gözeldir ki,etrafa xoş aura bexş edirsen...
Men Refiqenin kederli tonundan bir az şübhelenib masa arxasından qalxdım.Yaxınlaşıb ona baxdım.Qızın gözleri yavaş-yavaş dolurdu.
-Amma men...Nolsun ki, gözelem, bextim

<< 1 2 3 [4] 5 6 >>