bilmeyecek….eger,eger bu hele de o Oguzdursa,hele de qelbi menimledirse….
-yat,sabah danishariq
Belke de meni anlamayacaqsiz,belke de meni qinayacaqsiz,amma bu 3 quru soze ,bu qisa cumleye ushaq tek sevinirdim.
Musiqini zile qoshub ev ishlerini gormeye bashladim. Burnumun altinda zumzume edir, ozumu aldadacaq xeyallar qururdum.tebietce xeyalperest biriyem.otagimdaki eshyalari yerbeyer edirdim ki,gozum telefonun ishigina satashdi…yeqin men tozsoranla ishlediyim vaxt mesaj gelmishdi deye eshitmemishdim..uzumde tebessumle apparati elime alib ,tanimadigim nomre ile rastlashdim….
Gorduklerimin shokundan,elimle agzimi qapayib – ola bilmez! Bu ola bilmez! –qishqirib,desteyi elimden buraxdim…dizlerim uste chokub., bogazimdan yapishib, derinden nefes almaga chalishirdim. Her hava axini ise onsuzda yanan ciyerlerimi daha da kesib yandirirdi. Butun etrafadaki sesler bir anliq itmish,eshyalar ise qara boz renge burunmushdu. Eshitdiyim yegane ses,qelbimin incik kovrek chagirishlari idi…bilmirem ne qeder bele ruhumun bedenimden qopdugu shekilde oturmushdum,ancaq mohkem qapi doyuntusune ozume gucle gelib, surunerek qapiya dogru getdim. Gozuyashli gucle divarlardan yapisharaq qapi kilidini achib,onumde uzunden zehirmar yagan anami gordum.bashimgicellenirdi.anamin qarshimda dovr etdiyini hiss edirdim.o ise,menim daginiq halimi gormemezliye vurub ,yene oz qeddar ampluasinda idi
-it balasi,hardasan yarimsaatdi he?-qolumdan zencirlenib meni yere atdi
Boshalmish ayaqlarim meni saxlamadagindan ,tarazligi itirib mohkemce parketa deydim. Anamin chekdiyi shille bele, mene tesir etmemishdi. Ichim ele yanirdi ki,bu shille o yanginin yaninda bir balaca iyne batirishi idi.olurdum.men her saniye dirilib ,yeniden olurdum…
-demir ki anasi soyuqda qalib,kuchuk ,ne ile meshgul idin?-anam meni chiyinlerimden tutub silkeleyir,menden bir cavab alamaga chalishirdi. Bu qadin onsuzda korpelikden heyatimi zeher edirdi,indi de ,menim dunyami o dagitmishdi
-sene gore oldu,sene gore- deli kimi bir