gülmərəm,-deyirdi.
-qurtarın,hamı bizə baxır,-bu ana kimi Savalanın fərqinə varmamışdım,indi onu görüb sevinmişdim.Savalan kostyum geyinmişdi,ilk dəfə deyildi o belə geyinirdi,ümumiyyətlə o həmişə klassik stildə geyinərdi.Rəşid həmişəki kimi ona sataşmış,Savalan isə ona heç nə demədən mənim güldüyümü görüb,
-deməmişəm gülmə onun gic zaraflarına?!,-deyib üzünü turşutmuşdu.Biz ondan atasının vəziyyəti barədə maraqlananda o yaxşı olduğunu dedi.Həmin gün evə gələndə çantamdan yazılı pul çıxmışdı.”Bunu maşında unutmusan” qara karandaşla yazılmış bu pul Savalanın maşınına atdığım pul idi,necə imkan tapıb çantama atmışdı bilmirəm.Pulu qələmlə yox məhz qara karandaşla yazmışdı ki,mən pozub o pulu xərcləyim,onun bu dərəcədə düşüncəli biri olmasına təəccüb etmirdim sadəcə heyrət edirdim.Günlər keçirdi,bu gün Mələyin toyu idi,toya görə dərsə getməmişdim,bir gün əvvəldən icazə alıb,dostlarıma gələ bilməyəcəyimi bildirmişdim.Bacımın toyu olduğundan bütün diqqətlər həmdə mənim üzərimdə idi,buna görə də anam həmişəkindən daha çox mənə fikir verirdi.Toy üçün aldığım üzün paltara uyğun nisbətən hündürdaban ayaqqabıların ipləri ilə əməlli-başlı problem yaşayırdım.Toy olacaq məkana çatana kimi mən üç dəfə ayaqqabı bağlamışdım,üstündə normal şəkildə yeriyə bilməməkdə əlavə bir dərd idi.Toy öz axarı ilə davam edirdi,mən isə iplər açılar qorxusu ilə biraz oynayan kimi yerimə qaçırdım ki,oturum.Xalamgil məni rəqsə dəvət edəndə isə özümü bir anlıq unutduğumdan ayaqqabının ipləri açılmış,ayağımdan çıxmaq həddinə çatmışdı.Aşağı düşüb,ayaqyoluna getdim ki,onları möhkəm bağlayım,ordan çıxanda isə Savalan qarşıma çıxdı,təəccüb içərisində idim.O həmişəki kimi kostyumda idi.
-sən burda neynirsən?,-sualıma o gülümsəyib,
-bura dostumun atasınındı,arada gəlirik bura,-dedi.Sözləri nə dərəcədə həqiqi idi bilmirəm,ancaq mən o vaxt ona inanmışdım,o məndən aşağıda neylədiyimi soruşanda ayaqqabımı göstərib,açılan ipləri bağlamaq üçün düşdüyümü demək istəyirdim ki,bir ipin yenə açıldığını görüb