atırsan,çirkin ördək balası,-deyib üstümə yerisə də qızlar onu tutdular,biraz əvvəlki cəsarətim yoxa çıxmışdı,qorxmuşdum,bir tərəfdən də onun sözü pis təsir etmişdi.Sənubər isə susmaq bilmirdi,
-elə bilirsən onlar sənlə həqiqətən dostdurlar?Səni ələ salıb gülürlər arxanca,bu görkəminlə sən qız belə deyilsən,axı neyləyirlər ki səni?.-O danışdıqca mənim gözlərim dolurdu,kövrək idim,tez inciyirdim hər şeydən,qarşımdakı biraz məni acılayan kimi özümü itirir,onun qarşısında aciz vəziyyətə düşürdüm.
-sən,-özümü birtəhər ələ alıb,-sənin qəlbin qaradır,hər şeyə pis yanaşırsan,onlar mənim dostlarımdır,-deyib auditoriyadan çıxdım.Binadan çıxıb həyətdəki skameykaların birində əyləşdim.Ağlamaq istəsəm də özümü saxlayırdım.Bir neçə dəqiqə keçmişdi,biraz özümə gəlib yenidən binaya qayıtmaq istəyirdim,qapıda Rəşidlə qarşılaşdım,bəlkədə bu həmin an istəyə biləcəyim ən son şey idi.O qarşımı kəsib qəzəbli halda mənə baxırdı.
-nolub sənə,niyə ağlamısan,kim xətrinə dəyib?,-o belə soruşanda bayaqdan bəri saxladığım göz yaşlarım axmağa başladı.Rəşid məni sakitləşdirməyə çalışsa da alınmırdı.O qolumdan tutub,məni bayaq oturduğum sakmeykaya oturtdu,
-otur görüm bura,danış,kim səni ağladıb?,-əslində həmin an Rəşidlə qarşılaşmağım Savalanla qarşılaşmağımdan daha yaxşı idi,çünki Rəşid təmkinli idi,dinlər sonra qərar verərdi,Savalan isə aqressiv idi,məni həmin an ağlayan görən Rəşid deyildə Savalan olsa idi,Sənubəri nələr gözləyirdi heç təsəvvür edə bilmirəm.Gözümün yaşını silib,Rəşidə olanları danışmaq istəyirdim ki,ona zəng gəldi,zəng edən Savalan idi,Rəşidə mənim yanımda olduğunu deməməsini işarə etsəm də artıq gec idi,Savalan giriş qapısından çıxıb bizi görmüşdü.Yaxına gəlib mənə baxmadan Rəşidə,
-hara yoxa..o birdən məni görüb çənəmdən tutub başımı qaldırdı,-burnun niyə qızarıb?Ağlamısan sən?,-soruşdu,səsində narahtlıq hiss olunurdu.Onun əlini itələyib,
-ağlamamışam,bu nədi,o gəlir ağlamısan,bu gəlir ağlamısan soruşur,ağlamamışam,gözlərimdən su kəməri çəkmişəm