hər şeyə rəğımən...
Özümdə güc tapıb ondan aralandım.Özümü itirməmişdim yenə.
-Məni evə apar,-deyib üzünə baxmadan maşına doğruladım.
...Yol boyu heç birimiz bir kəlmə kəsmədik.Mən baxışlarımı ondan qaçırtsam da onun baxışlarını öz üzərimdə hiss edirdim...Binanın qarşısında maşını saxlatdırıb söz deməyə çalışırkən çevik davranıb salondan endim...
...Evdəkilər hər nə qədər çalışsalar da məndən söz ala bilmədilər.Ən çox canfəşanlıq edən nənəm qəzəblənib Orxanın ünvanına söyüş yağıdrmaq istəyəndə mənim baxışlarımı görüb səsini uddu.
...Səhər olanda isə tələm-tələsik evdən çıxmağa çalışırdım ki, qarşımda Orxan peyda oldu.Öz cazibəsini necə hiss etdirə bilirdisə, mən yrimdən tərpənə bilmirdim.
-Sabahın xeyir, Nərmin...
Nəhayət ki, özümə gəlib gülümsədim.
-Sənin də sabahın xeyir, Orxan...
Yenə hansısa təklif edəcək, mən isə işə gecikirdim.
-Nərmin, onlara görə mənə şans vermirsən?!...
-Yanılırsan, Orxan.Sənə şans verirəm, sadəcə sən bunu görmürsən...
Orxanın dodaqlarında təbəssüm peyda oldu.Mən də qeyri-ixtiyarı gülümsədim.
-İndisə icazə versən işə getmək istərdim,-deyib yanından keçmək istədim.
-Dur,-deyib barmaqlarını qoluma kilidlədi.-Mən səni aparacam işə...
...İş günüm əvvəlki sürətlə gəlib keçdi.Binadan çıxmaq istərkən qarşımı iş yoldaşım Qabil kəsdi.
-Qabil, xeyirdir?!...
Qabilinn baxışları bir növ qəmgin, solğunlaşmış idi sanki.Udquna-udquna mənə baxıb birnəfəsə söyllədi.
-Səndən xoşum gəlir, Nərmin...
Qabil yaxşı oğlan idi, amma mən ona boş yerə ümid verib də xəyallarını suya düşürmək istəmirdim.
-Kamran, xahiş edirəm, vaz keç...Alınan iş deyil..
Sözümü tamamlaya çalışırdım ki, Orxanın qəzəbli baxışlarını