şeye reğımen...
Özümde güc tapıb ondan aralandım.Özümü itirmemişdim yene.
-Meni eve apar,-deyib üzüne baxmadan maşına doğruladım.
...Yol boyu heç birimiz bir kelme kesmedik.Men baxışlarımı ondan qaçırtsam da onun baxışlarını öz üzerimde hiss edirdim...Binanın qarşısında maşını saxlatdırıb söz demeye çalışırken çevik davranıb salondan endim...
...Evdekiler her ne qeder çalışsalar da menden söz ala bilmediler.En çox canfeşanlıq eden nenem qezeblenib Orxanın ünvanına söyüş yağıdrmaq isteyende menim baxışlarımı görüb sesini uddu.
...Seher olanda ise telem-telesik evden çıxmağa çalışırdım ki, qarşımda Orxan peyda oldu.Öz cazibesini nece hiss etdire bilirdise, men yrimden terpene bilmirdim.
-Sabahın xeyir, Nermin...
Nehayet ki, özüme gelib gülümsedim.
-Senin de sabahın xeyir, Orxan...
Yene hansısa teklif edecek, men ise işe gecikirdim.
-Nermin, onlara göre mene şans vermirsen?!...
-Yanılırsan, Orxan.Sene şans verirem, sadece sen bunu görmürsen...
Orxanın dodaqlarında tebessüm peyda oldu.Men de qeyri-ixtiyarı gülümsedim.
-İndise icaze versen işe getmek isterdim,-deyib yanından keçmek istedim.
-Dur,-deyib barmaqlarını qoluma kilidledi.-Men seni aparacam işe...
...İş günüm evvelki süretle gelib keçdi.Binadan çıxmaq isterken qarşımı iş yoldaşım Qabil kesdi.
-Qabil, xeyirdir?!...
Qabilinn baxışları bir növ qemgin, solğunlaşmış idi sanki.Udquna-udquna mene baxıb birnefese söylledi.
-Senden xoşum gelir, Nermin...
Qabil yaxşı oğlan idi, amma men ona boş yere ümid verib de xeyallarını suya düşürmek istemirdim.
-Kamran, xahiş edirem, vaz keç...Alınan iş deyil..
Sözümü tamamlaya çalışırdım ki, Orxanın qezebli baxışlarını gördüm...

<< 1 2 3 [4]