ı sona
çatacaq, hamı xilas olacaqdır.1
Münafiqlərin təxribatçılıq
qüdrətləri o qədər güclü idi ki,
Quran “Ali-İmran”, “Nisa”,
“Maidə”, “Ənfal”, “Tövbə”,
“Ənkəbut”, “Əhzab”,
“Mühəmməd”, “Fəth”, “Mücadilə”,
“Hədid”, “Münafiqun” və “Həşr”
surələrində onların barəsində
söhbət açır.2
İslamın məhv edilməsi yolunda
pusquda duran düşmənlərin
varlığı ilə belə, Peyğəmbəri-Əkrəm
(s)-in bünövrəsi yenicə qurulmuş
İslam cəmiyyətini qorumaq üçün
onlara dini, siyasi və s. işlərdə bir
rəhbər təqdim etməməsi düzgün
olardımı?!
İctimai hesablamalar göstərir ki,
Peyğəmbəri-Əkrəm (s) özündən
sonra ümmət üçün bir rəhbər
təyin etməklə yarana biləcək hər
növ ixtilafların qarşısını almalı,
möhkəm və dayanaqlı bir
müdafiə xətti yaratmaqla İslam
vəhdətini sığortalamalı idi. Hər
növ xoşagəlməz hadisələrin
qarşısını (Peyğəmbər (s)-in
vəfatından sonra hər tayfanın
“rəhbər bizdən olmalıdır”
deməsinin qarşısını) almaq üçün
rəhbər təyin edib onu camaata
təqdim etməkdən başqa bir çıxış
yolu yox idi. Bu ictimai
hesablamalar ümmətin
Peyğəmbər (s)-dən sonrakı
rəhbərinin məhz o həzrətin
tərəfindən təyin olunmasının
zəruriliyi barəsindəki
nəzəriyyənin səhihliyini göstərir.
PEYĞƏMBƏRİ-ƏKRƏM (S)-İN AŞKAR
BUYRUQLARI
Bu kimi ictimai zəminlər digər
səbəblər üzündən Peyğəmbər (s)
“besəti”nin ilk dövrlərindən
etibarən ömrünün axırlarına
qədər daim canişinlik məsələsini
irəli çəkmiş, öz canişinini həm
risalətinin ilk dövründə və
nübüvvətini aşkar şəkildə elan
etmək üçün qohum-əqrəbasını
dəvət etdiyi bir məclisdə, həm də
ömrünün axırlarında (Vida
həccindən qayıdarkən Qədir-Xum
adlı yerə), həmçinin həyatının
müxtəlif dövrlərində də bəyan
etmişdir.
İslamın əvvəllərində mövcud olan
ictimai şəraiti nəzərə almaqla,
Peyğəmbər (s)-in, Əmirəlmöminin
Əli (ə)-ı özündən sonrakı canişin
kimi təqdim etməsi barəsindəki
kəlamlarına müraciət etməklə
aydın olur ki, Peyğəmbər (s)-dən
sonra İslam ümmətinə rəhbərin
məhz o həzrət tərəfindən təyin
olunması qaçılmaz və