Əmmar ibn Yasir,
Hüzeyfə ibn Yəman, Ziş-
Şəhadətəyn Hüzeymət ibn Sabit,
Əbu Əyyub Ənsari, Xalid ibn Səid
ibn As və Qeys ibn Səd ibn
Übadə.” (“Xututul-Şam”, c.5, səh.
251)
O, sözlərinin davam edərək belə
deyir: “Bəzi yazıçıların şiəlik və şiə
məzhəbini Abdullah ibn Səba (İbn
Səvda kimi də tanınır) kimi bir
şəxsin bidətləri əsasında
yarandığını deməsi, həqiqətdə,
onların şiəlik və şiə məzhəbinin
həqiqətləri barədə az məlumata
malik olması və düşüncələrinin
təxəyyüldən ibarət olduğunu
göstərir. Əgər kimsə şiə
alimlərinin Abdullah ibn Səbaya
nisbətdə məzəmmət və tənqidləri
barədə məlumat əldə etmiş olsa,
onda, şiəliyin ona nisbət
verilməsinin nə dərəcədə yanlış
olmasını asanlıqla başa düşəcək.
Şübhəzis, Hicazda şiəliyin
yaranması həzrət Əlinin (ə) adı ilə
bağlıdır və ona nisbət
verilməlidir.” (“Xututuş-Şam”, c.5,
səh. 251)
4. Doktor Sübhi Saleh yazır:
“Peyğəmbər (s) zamanında da
həzrət Əlinin (ə) ardıcıl və şiələri
olan səhabələr var idi. Onlara
misal olaraq Əbuzər Qəffarini,
Miqdad ibn Əsvədi, Cabir ibn
Abdullahı, Übəyy ibn Kəbi,
Əbültüfeyl Amir ibn Vasiləni,
Abbas ibn Əbdülmüttəlibi və
onun bütün övladlarını, Əmmar
Yasir və Əbu Əyyub Ənsarini
göstərmək olar.” (“Ən-Nəzmul-
islamiyyə”, səh. 96)
5. Məhəmməd Abdullah Ənnan
deyir: “Şiənin ilk dəfə xəvariclərin
ayrılması zamanı yaranmasını
söyləmək səhv və yanlışdır,
əksinə şiəlik “Şuəra” surəsinin
214-cü ayəsinə uyğun olaraq
Peyğəmbər (s) zamanında və o
həzrətə qohum-əqrəbasını ilahi
əzabla qorxutmaqla bağlı
göstəriş verildiyi vaxtda meydana
çıxmışdır. Ayəyə uyğun olaraq o
həzrət evində qonaqlıq verərək
yaxınlarını ora dəvət etmiş və
sonra həzrət Əliyə (ə) işarə və
xitab edərək buyurmuşdur ki, o,
mənim qardaşım, vəsim, sizin
aranızda canişin və xəlifəmdir.
Onun söylədiklərinə qulaq asın və
ona itaət edin.” (“Ruhut-təşəyyo”,
səh. 20; Əli Əsğər Rizvani, “Difa əz
təşəyyo və pasox be şobehat”,
səh.