a gəlirdi.Bir gün tənəffüsdə Savalanla Rəşidin yanına gedirdim,Rəşad Rəvanla kolidorda,pəncərə tərəfdə dayanıb söhbət edirdilər,Rəşad məni görüb yanlarına çağırdı.Mən onlara yaxınlaşanda onlar nəyisə müzkirə edirdilər,istər-istəməz məndə müzakirəyə qoşulmuşdum.Rəvanın mənə baxışları məni utandırırdı,məndən xoşu gəlir düşüncəsinə isə özümü inandırmaq istəmirdim,çünki onun kimi yaraşıqlı biri məni bəyənməz düşünürdüm.Birdəki axı mənim bəyəniləcək nəyim var idi,bir qız kimi bəlkədə heç bir cəhətim onun xoşuna gəlməzdi.Aprel ayının axırları idi,yaz gəlmişdi.Bir gün dərsdən çıxanda Rəvan mənə yaxınlaşıb mənimlə danışmaq istədiyini dedi.O danışmaq üçün məni H.Cavid partına dəvət etsə də mən qəbul etməmişdim,bizim universitetdə oğlanla qız həyətdəki skameykada oturub söhbət edirdilərsə onları sevgili kimi qəbul edirdilər,bunu bilsəmdə Rəvana həyətdə söhbət edə biləcəyimizi dedim.Gəlib skameykaların birində sakit əyləşmişdik.Mən gözləyirdim ki,o özü sözə başlasın,lakin Rəvan həyəcanlı idi.Yanımızdan keçənlər bizə qəribə baxırdılar,əmin idim ki,məni Rəvana heç yaraşdırmır,bəzən mənim başqaları haqda dediyim,-heyif səndən,-sözünü indi Rəvan üçün deyirdilər.Bir neçə dəqiqəlik sakitçilikdən sonra Rəvan mavi gözlərində heyran baxışlarla mənə baxıb,
-Firuzan,səndən xoşum gəlir,bilirəm deyəcəksən ki,niyə mən?,-mən qarışıq hisslərlə onu dinləyirdim,-çünki sən başqaları kimi deyilsən,çünki sən özün kimisən,heç kimə bənzəməyə çalışmırsan,kimisə yamsılamırsan,çünki sən,-o üzümə,buruq saçlarıma nəzər yetirib yenidən gözlərini gözlərimə dikdi,-çünki sən sadəliyinlə hamıdan fərqli və gözəlsən..Utanmışdım və həyəcanlanmışdım,başqa qızlar buna adət etsələr də mən ilk dəfə idi bu anı yaşayırdım,indiyə kimi heç kim məni bəyəndiyini deməmişdi,oğlanlar məni onlardan biri kimi görürdü,belə baxanda mən özümdə belə düşünürdüm.Daha fikirləşmirdilər ki,mən də qızam.Rəvan ilk oğlan idi ki,mənə bir gənc qız kimi yanaşmış,məni bəyəndiyini etiraf etmişdi.
-mən,-ona cavab verə biləcək vəziyyətdə