deyildim,yox ki naz etmək istəyirdim,tərəddüd yaşayırdım,onu bəyənirdim,lakin buna sevgi demək olmazdı.Mən sevgini dadmamışdım,-mən evə gecikirəm,sagol,-deyib onun yanından durub evə gəldim.Hisslərim və fikirlərim qarışmışdı.Bir neçə gün Rəvanla üz-üzə gəlmədim,Savalanla Rəşid isə tez-tez niyə fikirli olduğumu soruşurdular.
Atamın əlli beş yaşı tamam olurdu,yubiley yaşı olduğundan Fərhadgil də gəlmişdilər,Mələk hamilə idi,Elxanın valideynləri də bizdə idilər.Hər kəs təbrik edib,qədəhləri atamın şərəfinə qaldırdı.Bir ara Mələk məni otağıma çağırıb,
-sənə nolub,çox fikirli görünürsən,-soruşdu.Qapını örtüb,Mələyə Rəvanın mənə dediklərin hərfi-hərfinə danışdım,Mələk məni dinləyib,
-oğlan sənə aşıq olub,sən niyə fikirli gəzirsən?,-dedi.
-bilmirəm,o yaxşı oğlandı,yaraşıqlıdır,ancaq onu tanımıram,-Mələk gülümsəyib,
-kim kimi ilk andan tanıyır ki?Zamanla tanış olacaqsız,gördün ki sənin tipin deyil,normal şəkildə deyərsən uzaqlaşar səndən..Bilmirəm,mənmi hər şeyi böyüdürdüm,yoxsa doğurdan da hər şey Mələyin dediyi kimi asan idi.Mən Rəvanı hər görəndə qaçırdım,o isə əvvəl Rəşadı bəhanə edirsidə indi açıq aydın mənə görə gəldiyini hiss elətdirirdi,mənim özümü qəribə apardığımı Savalanla Rəşiddə hiss etmişdilər,Rəşid həmişəki kimi təmkinini qoruyub heç nə deməsə də Savalan demək olar ki mənlə kəlmədə kəsmir,daimada üzümə hisrli baxırdı.Bir gün yeməkxanada üçümüz oturmuşduq,əvvəlki şən halımızın yerin sakitçilik ələ almışdı,Rəşid daha səbrinə hakim olmayıb,
-dərdiniz nədi sizin?,-soruşdu,səsindən əsəbi olduğu hiss olunurdu.Mən çiynimi çəksəmdə Savalan bunu gözləyirmiş kimi necə müddətdi yığılan hisrini ortaya tökdü.
-dərdim?Mənim yox,bu xanımın dərdi var.Mən təəccüblə ona baxanda isə,-Savalan ayağa qalxıb,-ondan xoşun gəlirsə onda fikirli-fikirli dolaşıb əsəblərimlə oynama,get hə de,-dedi və getdi.Mən isə arxasından sadəcə baxdım,Savalan həmişə belə kobud,aqressiv idi,ancaq bu dəfəki hərəkəti mənə pis təsir etmişdi,bilmirəm niyə mən həmin an,həm Rəşidin,həm də onun