SAPFIR

4.
Həmin günü Rəvan məni evə kimi ötürərkən o öz ailəsi mən isə öz ailəmiz haqda danışdım.Rəvangil Rəşadla iki qardaş,bir bacı idilər,bacıları ailəli idi.Rəvanın danışdıqlarına əsasən onun da mənim kimi sadə bir ailədən olduğu qənaətinə gəlirdim.Mən onu sevirdim deyə bilmərəm,ancaq ona dəyər verirdim.O gündən sonra Rəvan ara-sıra məni evə ötürsə də bunu mütəmadi edib məni bezdirmirdi,gündə bir-iki dəfə telefonla danışsaqda daha çox mesajdan istifadə edirdik.O mənim hər nə etsəm ona deməyimi istəyirdi,ilk əvvəllərdə bu mənə qəribə gəlirdi,hətta bir həftə hər yazdığım mesajdan sonra,”Firuzan bu nə hərəkətlərdi edirsən?”,-düşünüb,daha etməməyə qərar verirdim,lakin Rəvan nə etdiyimi soruşan zaman ona deyəndə əsəbiləşirdi ki,niyə ona deməmişəm.Həm onu əsəbiləşdirməmək,həm də bu gülməli vəziyyətə alışmaq üçün özümü məcbur da edirdim.Rəvan Savalanla Rəşidi çox qısqanırdı,ona nə qədər desəmdə ki,onlar mənim dostlarımdı o bunu qəbul etmək istəmirdi.Elə bil onlarda bunu hiss edirmiş kimi mənlə daha az ünsiyyətdə olurdular,sadəcə rastlaşanda salamlaşıb keçirdilər.Bu xətrimə dəysə də susurdum,düşünürdüm zamanla onların üçünündə bir-birini tanıması üçün şans yaranacaq və dostlaşarlar,ancaq vəziyyət bunu göstərmirdi.Bir dəfə Rəvanla bunun üstündə böyük mübahisəmiz düşdü.
-mən istəmirəm sən onlarla dostluq edəsən,etməyəcəksəndə vəssalam.Onun belə mənlə əmrlə danışmasını qəbul edə bilmirdim.
-bilirsən nə var,səndən əvvəl onlar vardı həyatımda,onları səndən əvvəl tanımışam,indi mənə deyə bilməzsən ki,kimlərlə dotluq edəcəm.Başa düşürdüm ki,dediyim sözləri hər oğlan qüruruna sığışdırıb qəbul etməz,heç Rəvanda etmədi.
-demək belə,yaxşı sənə dostlarınla uğurlar,-o bu sözləri məyus tonda deyib,məni qoydu və getdi.O an mən onu günahkar bilirdim ki,məni niyə qoydu getdi,mənim aləmimdə hər nə olursa olsun kişinin qadını qoyub getməyi ədəbsizlik idi,bunu Rəvana çətin bağışlayardım.Həmin gün universitetdə songünümüz idi,bir neçə gündən sonra imtahanlar başlayacaqdı.Rəvanla