idi.
-yaxşıyam,sən?Yorğun görünürsən,-dedim.O qarşımda dayanıb,
-hə biraz,olar səni evə ötürüm?,-soruşdu.Başımı yana əyib,
-ehtiyac yoxdu,-desəmdə,deyəsən o qərarlı idi.
-ehtiyac var,-başımı çevirib ona baxırdım,o,-gedək,-dedi və məni evə kimi ötürdü.Yol boyunca o bir çox şeylərlə maraqlansa da Savalangillə axırıncı söhbət haqda heç bir söz demirdi,mən özümdə o barədə daha danışmamağa qərar vermişdim.Bəzən hər şeyi zamanın ixtiyarına buraxmaq ən düzgünüdür.Zaman isə öz axarı ilə irəliləyirdi.Valentin günü gəlmişdi,Rəvan mesaj yazıb təbrik etmişdi,mən həmin günü evdən çıxa bilmədiyimdən isə hədiyyə verə bilməmişdi.Tətildən qayıdanda isə bəd xəbər almışdım,Rəşidin atası ölüm yatağında idi,o qaraciyər serrozundan əziyyət çəkirdi,bir neçə dəfə müalicə etdirsələr də xəstəlik bir xeyli irəliləmişdi.O şən deyən-gülən Rəşid birdən-birə qəmgin,fikirli,qayğılı bir oğlana çevrilmişdi.Savalanla iki dəfə onun atasına baş çəkmişdik,Rəşidin özündən böyük bir qardaşı var idi,işləyirdi,ailənin bütün yükünü o çəkirdi.Rəşid hər gün əlində iş elanları olan qəzetlə gəlib,özünə iş axtarırdı,lakin yarımgünlük işçi heç kimə lazım deyildi.Bir gün üçümüz yeməkxanada oturmuşduq,Savalana kimsə zəng vurmuşdu,o çıxıb danışıb,yenidən bizim yanımıza qayıdanda,
-Rəşid dur getdik,sənə iş tapmışam,elə özümə də,-dedi.Rəşid təəccüblü halda,
-harda?nə işi?özünü də unutmamısan maşallah,-dedi.Savalan Rəşidə avtosalonların birində mexanik işi tapmışdı,yarımgün işləyəcək,ancaq maaşın səksən faizini alacaqdı,Rəşid özünü narahat hiss etməsin deyə Savalan özü də orda işləməyə başlayacaqdı,baxmayaraq ki,onun buna ehtiyacı yox idi.Mart ayının əvvəlləri idi.Bir gün bəd xəbər hamımızı kədərə qərq etdi.Rəşidin atası rəhmətə getmişdi,bu xəbəri evdə deyəndə atam hüzür yerinə getmək istədiyini dedi.Rəşidgilə atası xəstə yatan vaxtı getsəmdə yolu yadımda deyildi,Savalan maşınla aparmışdı,buna görə ona zəng vurub bizi aparmağını xahiş etdim.O isə öz atasını da bu gün aparacağını,gəlib bizi də evdən götürəcəyini