ə yığılmış balışlara nail olmuş və onları qoruyub saxlamaq üçün vuruşmuşuq. Əgər haqq bizimlədirsə, deməli haqq uğrunda müharibə etmişik, yox əgər haqq bizimlə deyilsə, onda bunun bünövrəsini qurub əsasını qoyan, haqqı haqq əhlindən alan ilk şəxs sənin atan olmuşdur.”
Müaviyənin də Əbu Bəkrin oğlu Məhəmmədə yazdığı cavab, Yezidin İbni Ömərə yazdığı hamin cavabdır. Bu cavabda həmin məntiq və dəlili görmək olar.
Bu, açıq-aydın bir məsələdir, ağlı olan hər bir şəxs onu gözəl şəkildə başa düşür və Müaviyənin və oğlu Yezidin şəhadət vermələrinə qəti ehtiyac duymur.
Əgər Əbu Bəkr və Ömər Əli (ə)-ın qarşısında durub zorakılıq etməsəydilər, İslam ümməti arasında bu kimi hadisələr baş verməzdi. Əlbəttə, Həzrət Əli (ə) Peyğəmbəri-Əkrəmdən sonra xilafəti ələ alıb müsəlmanlara hökmranlıq etsəydi, onun xilafəti hicrətin 40-cı ilinə qədər, yəni Peyğəmbər (s)-dən otuz il sonra da davam edər,[1"Əraf” surəsi, 96-cı ayə] bu müddət ərzində İslamın əsası möhkəmlənər, Allahın Kitabını və Peyğəmbərin sünnəsini heç bir təhrif və təvilə yol vermədən icra edərdi.
Ondan sonra da o Həzrətin məsum və günahsız övladları, behişt cavanlarının iki sərvəri – imam Həsən və imam Hüseyndən başqa bir şəxs xalqa rəhbərlik etməz və hidayət imamlarının xilafət və rəhbərliyi üç əsr davam edərdi. Bununla da kafirlərdən, münafiqlərdən və dinsizlərdən heç bir əsər-əlamət qalmazdı, insan öz həqiqətini dərk edib bütün işlərini Allaha tapşırardı.
Əhli-sünnət bu fərziyyəyə həmişə iki irad tutmuşlar:
1. Baş verən bütün hadisələr Allahın iradə və istəyi ilə olmuşdur. Allah müsəlmanların rəhbərliyini Əli və onun övladlarının ixtiyarında olmasını iradə edə bilərdi, lakin bunu istəmədi.
2. Deyirlər: Əgər Əli Peyğəmbərdən sonra dərhal iş başına gəlsəydi və ondan sonra bu iş Həsən və Hüseynə həvalə edilsəydi, xilafət irsi olar və həmişə atadan oğula tapşırılardı. Bu da xalqın şura təşkil etməsinə göstəriş verən İslam dini ilə uyğun gəlməzdi!
Bu iki irada cavab verib onu aradan qaldırmaq üçün deyirik: