olsunlar və onları doğru yola yönəldərək behiştə aparsınlar? Allah-taala buyurur: "Süleyman Davuddan irs apardı.”["Fatir” surəsi, 19-22-ci ayələr.]
Mən elə güman edirəm ki, ağıllı bir müsəlman yalnız ikinci ideyanı qəbul edər!
Keçmişdə baş verən hadisələr haqqında həsrət çəkməyimizin heç bir faydası olmadığı və həqiqətdən söhbət etdiyimiz üçün əsl mövzuya qayıdıb deyirik: Əbu Bəkr və Ömər Həzrət Əli (ə)-ı xilafətdən uzaqlaşdırıb onu ələ keçirtdilər. Əli, Fatimə və Əhli-beyt (əleyhimus-salam)-ı təhqir və xar etdilər. Belə bir halda Müaviyə, Yezid, Əbdül-Məlik ibn Mərvan və onlar kimi fikirləşən şəxslər üçün yol açıldı və xalqı inhirafa çəkdilər. Əgər bu iki nəfər olmasaydı, Müaviyə üçün heç bir zəmin yaranmaz və qüdrətə çatıb Şama hökmranlıq edə bilməzdi. Əgər onlar Müaviyəni işdən çıxartsaydılar, müsəlmanlar arasında olan birlik, ülfət aradan qalxmaz və camaat ona tabe olmazdılar. O da xilafəti öz oğluna tapşırmazdı. Oğlunun dediyi kimi, "yeni tikilmiş evlərə, böyük xalçalara və üst-üstə yığılmış balışlara nail oldu, onu qoruyub saxlamaq üçün vuruşdu, Peyğəmbərin əzizlərini öldürdü və bu barədə heç də vəhşət etmədi.” O, Əhli-beytlə düşmənçilik etməyi ata və anasından öyrənmiş, Əli (ə)-a nalayiq sözlər deməklə, lənət göndərməklə böyüyüb başa çatmışdı. Onun belə yaramaz işlər görməsi elə də təəccüblü deyildir.
Şairlərdən bəzisi bu həqiqəti açıqlayaraq demişlər:
Ləvla hüdudu səvarimə
Əmza məzaribəhəl-xəlifə
Lənəşərtu min əsrari ali
Muhəmməd cumələn zərifə
Və ərəytəkum ənnəl-Hüseynə
Usibə min yəvmis-səqifə
"Əgər xəlifənin itilədiyi qılınclar olmasaydı, Peyğəmbərin Əhli-beyti haqqında dəqiq və incə sirlər açıqlayardım. Sizə göstərərdim ki, Hüseyn (ə) Səqifənin həmin ilk günlərindən çətinliklərə düçar olmuşdur.”
İslam tarixi haqqında təhqiq edən hər bir kəs Bəni Üməyyə dövlətinin birbaşa Əbu Bəkr və Ömərin səyi ilə bərpa olunduğunu açıq-aşkar başa düşə bilər. Bəni Abbas və digər dövlətlər də bundan müstəsna deyildirlər. Məhz bu səbəbdən görürük