k ki, onlar Əbu Bəkr və Öməri xalqa tanıtdırmaq üçün əllərindən gələni əsirgəmədilər və onlar üçün fəzilətlər və üstünlüklər düzəltdilər. Bununla da bu iki nəfərin xilafətə hamıdan daha artıq layiq olmasını sübut etmək istəyirdilər. Çünki özlərinin xilafətinin qanuni və ədalətli olması, yalnız onların xilafətinin düzgün olmasına bağlı idi.
Əhli-beytin başına gətirdikləri bəla və müsibətlərin səbəbi də öz xilafətlərinin qanuni olmasını göstərmək idi, əks təqdirdə qüdrət və şəxsiyyətləri təhlükəyə düşə bilərdi.
Bu, həqiqət axtaran insanlara bəllidir. Hal-hazırda da bəzi İslam ölkələrində heç bir fəzilət və üstünlükləri olmayan padşahlar zülmlə İslam ümmətinə hökmranlıq edirlər. Məsələn, Səudi padşahlar silsiləsinin və bu ölkənin şahzadələrinin Əhli-beyt və onların ardıcıllarını sevməsi ağıla sığmır. Eləcə də insan ağlı Səudi padşahlarının və şahzadələrinin Müaviyə və Yezid ilə düşmənçiliklərini qəbul etmir. Çünki onlar irsi olan padşahlığın qanun halına düşməsini yalnız Müaviyə və Yeziddən öyrənmişlər. Bəni Üməyyə, Bəni Abbas xəlifələri, eləcə də müasir dövrdə yaşayan padşahlar özlərinin haqq və qanunla uyğun olmalarını Müaviyə və Yeziddən götürmüşlər. Üç xəlifəyə müqəddəs gözlə baxmaq, onlara üstünlük verib adil olmalarına etiqad bəsləmək, eləcə də onları müdafiə edib heç bir tənqidə yol verməmək məhz buradan qaynaqlanır. Çünki "Səqifə” günündən dünyanın sonuna kimi olan keçmiş və indiki hökumətlərin hamısının əsasını onlar qoymuşlar.
Həmçinin buradan onların "əhli-sünnə” adını özlərinə, "rəvafiz”, ya "zənadiqə” adını isə başqalarına qoyduqlarının səbəbini başa düşmək olar. Çünki Əli, onun xanədanı və tərəfdarları onların xilafətini qəbul və onlarla beyət etmədilər. Həmişə onlarla mübahisədə olmuş və onları məhkum etmişlər. Bunun müqabilində də onlar Əli tərəfdarlarını təhqir edir, öz yurdlarından çıxarıb avara qoyur, lənətləyir və onlara nalayiq sözlər deməklə məşğul olurdular.
Baxın görün bundan da artıq töhmət olarmı ki, hər kəs Əli (ə)-ı sevib ona tabe