"Müaviyə ibn Səxrədən Məhəmməd ibn Əbi Bəkrə! Allahın əmrinə təslim olanlara salam olsun! Sənin məktubun mənə çatdı, Allahı böyük ləyaqət, qüdrət və qüvvətlə yad etmişdin. Onun Peyğəmbərinin xüsusiyyətlərini düzüb qoşduğun çoxlu sözlərlə, eləcə də öz atana olan əsassız nəzərini bəyan etmişdin.
Bu məktubda Əbu Talibin oğlunun üstünlüyünü, onun Allahın Peyğəmbəri ilə qohumluğunu, ona kömək etməsini, vəfalı olmasını, qorxu və vəhşətli halətlərdə onunla birgə olduğunu açıqlamışdın. Eləcə də mənə öz fəzilətlərini deyil, yalnız onun fəzilətlərini sübut etmişdin. Allaha həmd və şükür edirəm ki, bu fəzilətləri sənə deyil, başqasına əta etmişdir.
Mən və sənin atan Peyğəmbərin həyatında Əbu Talibin oğlunun haqqını özümüzə lazım bilir və onun bizə olan üstünlüyünü açıq-aşkar bilirdik. Peyğəmbər Allahın vədəsini yerinə yetirib, dinini qalib və dəlillərini möhkəm etdikdən sonra, Allah-taala onun canını alıb, Öz yanına apardı. Sənin atan və onun dostu Ömər onun haqqını mənimsəyən, onunla müxalifət edən və bu işdə bir-birləri ilə əlbir olan ilk şəxslər idilər. Sonra bu iki nəfər onu özlərinə beyət etməyə dəvət etdilər. O bu işdən imtina etdikdə, onu ağır müsibətlərə düçar etmək üçün planlar çəkdilər. Nəhayət onlarla beyət etdi. Sonra onların üçüncüsü, yəni Osman xilafət kürsüsündə əyləşib onların yolunu və üslubunu davam etdi. Sən və sənin dostların ona irad tutdunuz, hətta ən günahkar şəxslər ona qarşı çıxıb, onun əleyhinə fitnələr yaratdılar. Axırda öz arzularına nail olub onu öldürdülər.
Ey Əbu Bəkrin oğlu! Sənə xəbərdarlıq edir və tutduğun işə görə, tezliklə əzab-əziyyətlərə düçar olduğunu bildirirəm. Bil və agah ol ki, səbri, dözümü dağlarla bərabər olan, kimsənin onu zorakılıqla məğlub etməyə qadir olmadığı şəxsin yolu ilə gedə bilməzsən. Daha artıq səbrə malik olan şəxslər də onun kimi ola bilməzlər.
Lakin sənin atan zəminə yaradıb öz padşahlığının əsasını qurdu və onu yüksəkliklərə ucaltdı.
Əgər bizim gördüyümüz işlər düzgün olarsa, bunun qabaqcılı sənin atan