qalxdı.
-Ata, ne oldu sene birden? Kimdir zeng eden?
Gözlerini ekrandan zorla qopardaraq neneme baxdı.Zengi qebul edib bir kelme demesi yeterli oldu ki, atamı anlayaq.
-Ramil?!...
İlahi!Ramil emi, 6 ile yaxındır...
Nenem sanki illerin yuxuusndan ayılıbmış kimi stola dayaq verib ayağa qalxa bildi.
-Ne olub ona?!
Atam Ramil emini fiqqetle dinledikden sonra telem-telesik cavabladı.
-Gelirem, Ramil, gelirem,- heyecanla deyib zengi sonlandırdı.
-Ne olub soruşdum!-nenem sesini qaldırdı.
-Zerife xanım, xahiş edirem, ses tonunuzu azaldın..
Anam heyecanla gelib atamın yanında duraraq neneme qezebli baxış atdı.Atam derinden nefes alaraq stulun başına keçirtdiyi penceyi geyinib ara vermeden dedi:
-Faiq xestexanaya düşüb.İşe gederken avtomobille toqquşub...
Davamını eşide bilmedim.Stula çökende gözlerimin dolub daşmağa başladı.Atamla anam telem-telesik, ildırım sürtile evden çıxıb getdikden sonra qardaşımın kinayeli sözüne özüme qayıda bildim.
-Razı qaldın?!-neneme ünvannlanmışdı.-Deyesen senin istediyin bu idi, nenecan,-kinayenin duzu artdı.
Nenem susmuşdu.Sadece susmamışdı, etrafdan tecrid olunmuşdu sanki.Gözleri batdıqca batırdı, çökdükce çökürdü.Nefes alıb-almadığı bilinmirdi.
Men özümde güc tapıb evden çıxmaq isteyerken nenemin sözüne ayaq saxlamağa mecbur oldum.
-Men...peşmanam...
Artıq çox gecdir, çox..!
Binadan çıxmağa imkan tapmışdım ki, qarşımı maşın kesdi.Dalğınlıqdan özüme nece geldimse qarşımda Orxanı gördüm.Narahatçılıqla üzümü elleri arasına alaraq gözlerime baxdı.
-Ne olub sene?
-U..zaq...la..şaq,-qırı-qırıq dedim.
-Yaxşı, gel,-deyib maşının qapısını açdı.
Maşın bir az yol getmişdi ki, soruşmağa qerar verdi.
-Nermin, ne baş verib?!-sesi sakit idi.
Men başımı şüşeye dayayan kimi yanaqlarım islanmağa başladı.
-Bilmirem, Orxan, bilmirem...
Orxan maşını keskin süretle yolun kenarına çekib barmaqları ile damcıları qurulamağa başladı.
-Nermin, bele etme...Nese olub ki, ağlayırsan...
Cavablandırmağa gücüm qalmadığından onun qollarına

<< 1 [2] 3 4 >>