ə gecikmişdim,koridorla irəliləyərkən Savalanla üz-üzə gəldik,o salam verib keçmək istəyirdi,lakin mən..
-mənim xətrimə dəyənin xətrinə elə dəyərsən ki,yeddi qat nəsli halına ağlar hə?,-səsim əsmişdi,bu sözlərin dəyərini və böyüklüyünü deyərkən daha çox dərk etmişdim.Savalan başını qaldırıb gözlərimə bir neçə saniyəlik baxdı,bu baxışlar elə idi ki,mənə elə gəldi ki,mən boğula bilərəm,dərindən nəfəs alıb,nəfəsini tutmuşdum.Gözlərim isə onun dodaqları ilə gözləri arasında rəqs edirdi,həyəcanla onun verəcəyi cavabı gözləyirdim.
-hə,-Savalan məndən bir-iki addım uzaqlaşıb,pilləkanların yanındakı divara söykəndi.Yerimdən tərpənə bilmirdim,bütün bədənim boşalmışdı,yanağıma iki damla yaş süzülürdü.
-bəs əgər bu sənsənsə?,-sözünü desəmdə ona baxmağa cəsarət etmirdim,niyə ondan bu qədər çəkinirdim bilmirəm,ondan qorxurdum,ancaq bu başqa cür qorxu idi,məni vahimələndirmirdi,ürkütmürdü.Səbəbsiz bir qorxu idi bu.Savalan gəlib mənim yanımda,lakin əks tərəfə dayandı,indi ikimizdə dayandığımız tərəfə baxırdıq,
-getmə,əgər sən getsən elə günə qalacam ki,bax onda mənim yeddi qat nəslim halıma ağlayacaq,-bu sözlərdən sonra yenə boğulmaq təhlükəsi hiss edib nəfəsimi içimə çəkib tutmuşdum.O getmişdi,mən isə hərəkət edə bilmirdim,donub qalmışdım,Savalanla əvvəllərdə müxtəlif mövzular ətrafında ciddi söhbətlərimiz olmuşdu,ancaq beləsi heç olmamışdı.Dərsə girmədim,həyətə çıxıb,hava almaq istəsəm də insanların çoxluğu məni boğurdu,sahil metrosuna gəlib,bulvara çıxdım.Sahildə gəzsəm də beynimdə Savalanın sözləri dövr edirdi.Bir neçə gün özümə gələ bilməmişdim.Evimizdə atam başda olmaqla hamı sevincli idi,Həsən əmi üç universitetin sənədlərimi qəbul etdiyi xəbərini atama vermişdi,mən bir anlıq sevinsəm də Savalanla olan axırıncı danışığımız məni çox narahat edirdi.Sessiya başlamışdı,çalışırdım bütün fikrimi imtahanlara verim,Savalanı o gündən sonra birdə görməmişdim,Rəşidi isə az-az görürdüm.Üçüncü kurs olduğumdan bütün imtahanlar ixtisas fənlərdən idi,qiymətlərin əla olması isə