Orxan...
-Necəsən?-kədərlə soruşdu.
-Yaxşıyam,-deyib tez də soruşdum.-Nə olub sənə?
-Heç...İşlə bağlıdır, bir az da başım ağrıyır...
-Orxan..!-artıq narahat olurdum.
-Nərmin, ciddi bir şey deyil, əmin ola bilərsən...
Bir az da söhbət etdikdən sonra sağollaşdıq.Yerimə keçib əyləşsə də fikrimi bir yerə toplaya bilmirdim.Rəfiqənin səsinə keylikdən çıxa bildim nəhayət ki.
-Nərmin,nəyin var sənin?!
-Heç, Rəfiqə,-deyib təbəssüm etdim.
Axşamı səbrsizliklə gözləyirdim.İş vaxtı bitər-bitməz özümü bayıra atdım.Budur, yenə Orxan uzaqdan maşına söykənmiş vəziyəttdə idi, amma fikirli olduğu hələ uzaqdan sezilirdi.Yaxınlaşıb üzünə diqqətlə baxmağa başlayanda özünə gələrək mənə gülümsədi.
-Necə keçdi iş günün?
-Orxan, işə bağlı hansısa problemlər var?
Cavablandırmaq əvəzinə əlimi öz əlləri içinə alıb öpdü.Gözlərimə dərin baxış nüfuz etdirib dedi:
-Nərmin, ciddi bir şey yoxdur...
...Yenə axşam gəzintisi.Onu tanıdıqca sanki özümü də kəşf edirdim...
Evə qayıdanda qapını atam açdı.Nədənsə mənə elə gəldi ki, bu axşam söz-söhbətsiz ötüşməyəcək.Atam kədərli təbəssüm edib mənə maraqla baxırdı.
-Ata, anlamadın..?!-ayaqqabımı çıxarda-çıxarda soruşdum.
-Heç, qızım, keç zala, ailəvi söhbətimiz var...
Nənəm, atam, anam, mən və qardaşım.Bir-birimizə baxaraq gözləyirdik.Lap axırda nənəm dərindən nəfəs alaraq yerini rahatlaşdırmağa çalışdı, amma narahat olduğu görünürdü.
-Demək belə...Gəlin keçmişi qapadaq və gələcəyə baxaq...Mənə Ramili gətirin...
-Təkcə Ramili?!-anamın azacıq kinayəsi duyuldu.
Nənəm duruxub anama baxdı.
-Yox, ailəsini də...Görmək istəyirəm onları...
-Lap yaxşı!-anamın qalibanə səsini sezildi.-İndi isə sən, qızım...
-Mən?!-anlaşılmaz baxışlarla anama baxdım.
-Hə,sən.Daha doğrusu, sizin münasibətləriniz...Nə oldu?!
Hər kəs məndən açıqlama gözləyirdi.
-Qızım, bax,-deyə atam sözə başladı.-Biz səni tələsdirmirik, bunu özün bizdən də yaxşı bilirsən...
-Narahat olmayın,-mülayim səslə deyib gülümsündüm.-Hər şey yolundadır.
-Bəs qonşulara nə deyək?-nənəm