m kədərlə soruşdu.
-Sən o qonşulara görə qızınla nəvəni bədbəxt elədin, ana, unutma!-anam kəskin şəkildə deyib nənəmə baxdı.-Başlama yenə!
Nənəm susub mənə baxdı...
...Bir həftədən Ramil əmi axşam vaxtı bizə təşrif buyurdu.Ailəsini daha sonra gətirəcəkdi.
-Eşidirəm,-üzünü nənəmə tutdu.
-Şey...Ramil, gəl əvvəlki olaq,-sanki nənəmin ağzındakı sözü kəlbətinlə çıxardırdılar.
-Bağışlayın?!
Atam Ramil əminin kinayəsi sezib dərindən nəfəs alaraq söz başlamaq istəyəndə Ramil əmi onu əli ilə dayandırdı.
-Eşidirəm, Zərifə xanım, sözünüzü deyin!
-Ramil, mən...çox səhvlər elədim, bilirəm, amma...indi..çox peşmanam...
-Və?!
-Ramil,lazım deyil...
Ramil əmi nənəmə baxıb anamla atama göz vurdu.Hər üçünün üzündə güllər açdı.Biz-qardaşımla mən-isə ətrafa təbəssüm saçırdıq.Bir tək nənəm dünyadan təcrid olunmuş vəziyyətdə idi deyəsən...
...2 gün sonra Ramil əmi ailəsi ilə bizə gələndə gözlərimizə inanmadıq.Düşünürdük ki, bunu etməz, amma etdi.Arvadı, 2 uşağı-biri qız, biri oğlan.Qızın 10 yaşı, oğlanın 8 yaşı vardı.Arvadı Gövhər xanı isə o qədər ağıllı qadın idi ki...
...Yenə axşam, yenə gəzinti...
-Nərmin...-Orxanın sözün davamını gətirə bilməyib üzümə baxdı.
-Nəsə olub?!-narahat tonla soruşdum.
-Heç...Heç nə,-deyib gözlərimin içinə baxaraq gülümsündü.-Yaxşı ki, varsan...
-Orxan, əminsən heç nə olmayıb?!...
Orxan gözlərini yumub dodaqlarını bir-birinə bərk sıxdı.
-Mənə adam lazımdır...
-Adam?!
-Hə, öz işini peşəkar bilən biri...
-Axı..?! Bir dəqiqə...Nə şi?!
-Mən təkbaşına onlara öyrədə bilmirəm ki, ay filankəs, adam kimi davranmaq lazımdır...Müştəriləri qaçırdırlar...
-İndi sən elə birisini axtarırsan ki, sənə bu işdə kömək olsun, hə?!
-Aha!...
Bilmirəm niyə, amma o an ağlıma yalnız biri gəldi:Ramil əmi.Təbii ki, bunu Orxana demədim, sadəcə düşüncələr məni əsir etmişdi...
Günlərin birindən mən onun işlədiyi və getdikcə böyüyən baş ofisinə yollanmaq fikrinə düşdüm.Haqqında çox şey eşitmişdim həm Orxandan, həm də valideynlərimin topladığı