SƏNDƏN OLMAZ (REAL)
7-Cİ BÖLÜM
Səhər olar-olmaz anamla atamın qızğın söhbətlərinə ayıldım.Cəld geyinərək makiyajsız halımla zala üz tutdum.
-Faiqin vəziyyəti stabildir? Əminsən?-anam ara vermədən suallarını yağdırırdı.
-Mən bir sözü nə qədər təkrarlayacam?!
Nənəm onlara baxaraq nəsə soruşmaq istəsə də, çəkinirdi deyəsən.Anam bunu hiss edərək üzünü ona tutdu.
-Eşidirəm...
-Ramil..?!
-Ramil, yaxşıdır, hətta deyərdim ki, əladır.Sadəcə Faiqin başına gələnlər onu üzdü...
-Aydındır,-deyib fikrə getdi.
Ayam başını bulamağa macal tapmamış telefonuna zəng gəldi.
-Eşidirəm...Aydındır...Gəlirəm...
Atam çıxıb getdikdən sonra anama yaxınlaşdım.
-Mən Faiq əmini görmək istəyirəm.
-Yaxşı, qızım, gedərik...
-Mən də,-nənəmin əminliklə deyib ayağa qalxdı.
Dördümüz-nənəm, anam, mən, qardaşım, səhər qəlyanaltısını etdikdən sonra maşına mindik.Anam sükan arxasına keçib mütəkərriki işə saldı.Mən Orxana mesaj atdım ki, mənə görə aləmi bir-birinə vurmasın.
Nənəm yol boyu narahat idi.Anam güzgüyə baxıb onun halına təəssüflənirdi.Mən yanında oturduğunda halımdakı dəyişikliyi sezib asta səslə soruşdu:
-Qızım, nəyin var?
-Heç, ana,-deyib kədəli təbəssüm etdim.-Atam hara getdi?!
-Nazirliyə yəqin, yoxsa niyə maşın əvəzinə metroyla getsin ki?!...
...Və nəhayət ki, gəlib çatdıq.Dördümüz də içəri girəndə dostluğa bir daha şahid olduq.Ramil əmi Faiq əminin üzünü güldürə bilmişdi...
Ramil əmi aradan çıxdıqdan sonra nənəm güclə soruşdu:
-Bu...necə oldu?
-Dalğın idim, maşını görmədim.Əslində o qədər də bərk əzilməmişəm, amma həkimlər...
-Mən bacıma xəbər vermişəm,-anam qəflətən bildirdi.
-Neylədin?!Kəmaləyə niyə dedin axı?!
-Faiq, sən onun uşaqlarının atasısan, bilməyə haqqı var...
-Mən o mənada soruşmadım.Sadəcə oradan bura gəlmək...
-Gələcək,-nənəm qətiliklə dedi.
...İşlə əlaqədar kağızlara başım o qədər qarışmışdı ki, zəngə diksindim.Rəfiqə pıqqıltı ilə mənə baxıb gülümsəməyini güclə saxlayırdı.Ekrana baxıb başımı buladım.Kabinetdən çıxıb cavablandırdım.
-Eşidirəm,