Orxan...
-Necesen?-kederle soruşdu.
-Yaxşıyam,-deyib tez de soruşdum.-Ne olub sene?
-Heç...İşle bağlıdır, bir az da başım ağrıyır...
-Orxan..!-artıq narahat olurdum.
-Nermin, ciddi bir şey deyil, emin ola bilersen...
Bir az da söhbet etdikden sonra sağollaşdıq.Yerime keçib eyleşse de fikrimi bir yere toplaya bilmirdim.Refiqenin sesine keylikden çıxa bildim nehayet ki.
-Nermin,neyin var senin?!
-Heç, Refiqe,-deyib tebessüm etdim.
Axşamı sebrsizlikle gözleyirdim.İş vaxtı biter-bitmez özümü bayıra atdım.Budur, yene Orxan uzaqdan maşına söykenmiş veziyettde idi, amma fikirli olduğu hele uzaqdan sezilirdi.Yaxınlaşıb üzüne diqqetle baxmağa başlayanda özüne gelerek mene gülümsedi.
-Nece keçdi iş günün?
-Orxan, işe bağlı hansısa problemler var?
Cavablandırmaq evezine elimi öz elleri içine alıb öpdü.Gözlerime derin baxış nüfuz etdirib dedi:
-Nermin, ciddi bir şey yoxdur...
...Yene axşam gezintisi.Onu tanıdıqca sanki özümü de keşf edirdim...
Eve qayıdanda qapını atam açdı.Nedense mene ele geldi ki, bu axşam söz-söhbetsiz ötüşmeyecek.Atam kederli tebessüm edib mene maraqla baxırdı.
-Ata, anlamadın..?!-ayaqqabımı çıxarda-çıxarda soruşdum.
-Heç, qızım, keç zala, ailevi söhbetimiz var...
Nenem, atam, anam, men ve qardaşım.Bir-birimize baxaraq gözleyirdik.Lap axırda nenem derinden nefes alaraq yerini rahatlaşdırmağa çalışdı, amma narahat olduğu görünürdü.
-Demek bele...Gelin keçmişi qapadaq ve geleceye baxaq...Mene Ramili getirin...
-Tekce Ramili?!-anamın azacıq kinayesi duyuldu.
Nenem duruxub anama baxdı.
-Yox, ailesini de...Görmek isteyirem onları...
-Lap yaxşı!-anamın qalibane sesini sezildi.-İndi ise sen, qızım...
-Men?!-anlaşılmaz baxışlarla anama baxdım.
-He,sen.Daha doğrusu, sizin münasibetleriniz...Ne oldu?!
Her kes menden açıqlama gözleyirdi.
-Qızım, bax,-deye atam söze başladı.-Biz seni telesdirmirik, bunu özün bizden de yaxşı bilirsen...
-Narahat olmayın,-mülayim sesle deyib gülümsündüm.-Her şey yolundadır.
-Bes qonşulara ne deyek?-nenem

<< 1 [2] 3 4 >>