SAPFIR

8.
Savalanın sonuncu halı gözlərim önündən getmirdi,səhəri günü evimizdə qonaqlıq idi,mənimsə heç üzüm gülmürdü,elə bil bu insanların bura yığışmasına səbəbkar mən deyildim.Qonalığı verəndən sonra çemodanlarımızı hazırlamağa başlamışdıq.Peşmançılıq.İnsanın özünün özünə qarşı,bəlkədə yeganə silahıdır,mən peşman idim.Elə ilk andan bunu hiss etmişdim,lakin geri qayıda bilməzdim,çünki haqqımda deyiləcək sözləri eşidib ikiqat peşima olacaqdım.Biz atamla birlikdə Londona uçmuşduq,atam məni gətirib,qalacağım evə kimi tanış olandan sonra qayıdacaqdı.Bir həftə idi londonda idim.Bura bakıdan fərqli idi,havasına isə öyrəşə bilmirdim.Gəldiyim heç on gün deyildi artıq iki dəfə xəstələnmişdim.Ev sahibəm irland əsilli,Sara adında yaşlı bir xanım idi,bəzən gecələr mənlə uzun-uzun söhbətlər edərdi.Belə gecələrin birində mən ona Rəşid və Savalan haqda danışdım.Sara xanım məni dinləyib,sonunda eynən belə demişdi,
-mən cavan olsa idim o oğlan üçün səninlə mübarizə aparardım,-ilk əvvəl bu sözə təəccübləndim,hətta qaşımın birin qaldırıb qadına tərs-tərs də baxmışdım ki,bu yaşdan sonra buna nolub?Ancaq bu söz ağlımda qalmışdı,londonda olduğum iki il ərzində başa düşdüm ki,Sara xanım nə demək istəyirmiş.Burda günlərim standart keçirdi,hər gün eyni şeyləri edirdim.Altı ay idi burda idim,lakin şəhəri bir dəfə də olsun gəzməmişdim,universitetdə özümə bəzi dostlar edinsəm də hər gün dərsdən evə,evdən dərsə gedib gəlirdim ancaq,özümə velosiped almışdım,burda yaşından asılı olmayaraq hər kəsin bir velosipedi var idi.Mən bura gələndən atam yanıma iki dəfə anamla iki dəfə isə tək gəlib getmişdi.Yeni ildə dərslərimin çətinliyindən bakıya gedə bilməmişdim.Sara xanımın Nyu-Yorkda Cesika adında bir qızı yaşayırdı,təxminən mən yaşlarda olardı.Yeni il qabağı onlarda adət idi,valideynlərini yoxlamaq,əcəb insanlar idilər,sən bütün ili nə istəyirsən et,hara istəyirsən get,gəz, təzə il gələndə üç-beş günlük valideynlərin olduğu yadına düşsün.Cesika yeni ilə bir gün qalmış gəlmişdi,biz yeni ili