a qayıdırdım,iki il yarım idi,burdan getmişdim.Mən qayıdanda bakı çox dəyişilmiş,inkişaf etmişdi,təkcə bakı yox insanlar,onların geyim tərzləri,hətta danışıqları belə dəyişmişdi.Atamla anam mənim yeni tərzimi görmüşdülər,lakin nə bacım və ailəsi,nə də Fərhad və ailəsi məni görməmişdilər,ona görə indi məni görüb tanımırdılar.Mən gedərkən atam qonaqlıq vermişdi,qayıtdığım günün səhəri də o qonaqlıq verib,hamının gözaydınlığını qəbul etmişdi.Bütün bunlara görə isə əlbətdə Həsən əmiyə minnətdar idim.Bakıya gəldiyimdən artıq bir neçə gün keçmişdi,qayıtdığımdan heç kimin xəbəri yox idi.Rəşidlə Savalanın nömrəsinə bir neçə dəfə zəng vursam da nömrə təyin edilməmişdi.Düzdü londona getməklə istəyimə nail olmuşdum,lakin əvəzində Rəşidlə Savalanı itirmişdim.Yaya kimi istirahət etmək istəyirdim,daha sonra iş,karyera barədə düşünəcəkdim.Günlər keçirdi,fevral ayının soyuq,şaxtalı günlərindən biri idi,bacım Firuzəni bizdə qoyub işə getmişdi.Bakıya qar yağmışdı,Firuzə isə bayırda qartopu oynayan uşaqları görüb,-məndə istəyirəm,-deyib,ağlayırdı.Firuzəni geyindirib,həyətə düşmüşdük,o uşaqlarla oynayır mən isə kənardan nəzarət edirdim.Birdən bir oğlan uşağı Firuzəni yerə yıxdı,oğlan Firuzəni qarda basdırmağa çalışırdı.Yaxına gedib Firuzəni qaldırdım,uşaq elə qorxmuşdu ki,onu qucağıma alıb oğlan uşağının üstünə qışqırdım.Oğlan ağlaya-ağlaya qonşu binaya tərəf getdi,biraz sonra isə yanında mənim tanıdığım biri ilə qayıtdı,o ilk anda məni tanımasa da mən onu tanımışdım.Bu Rəvan idi.Rəvan ayağını çəkirdi yeriyərkən.O məni diqqətlə süzüb,
-Firuzan,bu sənsən?,-dedi.
-hə,Rəvan,necəsən?,-desəmdə,bu təsadüfi görüşə sevinmişdim deyə bilmərəm.
-sənin qədər yaxşı ola bilmərəm yəqin,-o yenə məni süzüb,-dəyişilmisən,-balaca oğlan uşağı barmağı ilə məni göstərib,
-əmi o mənə acıqlandı,-dedi.Mən bir uşağa,bir də Rəvana baxırdım,o mənim baxışlarımın nə demək istədiyini anlayıb,
-baldızımın oğludur,-dedi.Baldızımın demişdi o,demək ki,ailə qurmuşdu.Rəvan bir iki addım atıb,uşağın arxasına