olmadi. Arif meni mohkem tutmuwdu. Men onun qollari arasinda chabalayirdim. O ise belimi sigallayaraq qulagima pichildayirdi.
Ar: Surunmeyin chox gec chekdi, balaca ilanim. Elveriwli werait gozleyirdin? Nedi, azadliga chixmisan? Atan geden kimi ozbawinaliq elemeye bawlamisan?
Il: Burax meni, axmaq!!! Ariffff, burax!!! Besdi!!! – Artiq bu olanlarin pewmanligini chekirdim. Hansi agilla bura geldim axi? Axmagam men!!! Arif qezeble mene baxib mohkem qiwqirdi:
Ar: Hech bilirsen, bele geyinen qizlara neler eleyirler? Bilirsen?! – Oz dikbawligimdan el chekmeyib men de ona qiwqirdim.
Il: Yox, bilmirem!
Ar: Indi bilersen! – dedi ve meni divana uzatdi, ozu de ustume serildi. Arif qezeble gozlerime baxdi ve bir anda sertce dodaqlarima yapiwdi. Her wey o qeder tez baw verdi ki, hech ne anlaya bilmedim. Arifin elleri bedenimde dolawirdi, o elini paltarimin altina salmaq istedikde sanki meni tok vurdu. Canima qorxunc bir vahime duwdu. Chirpinirdim, chabalayirdim. Butun gucumu toplayib onun alt dodagini mohkem diwledim. Bu ona tesir etdi. Ustumden bir az aralanan kimi celd yerimden qalxdim. Derinden nefes alaraq paltarimi duzeltmeye chaliwirdim. Arif ayaga qalxib mene teref yaxinlawdi, men 2 addim geri chekildim.
Ar: Redd ol, burdan! – dodaqlarim, el-ayagim ese-ese ona baxdim, yene ozumu saxlaya bilmeyib ona wille vurdum ve qacharaq otaqdan chixdim.
O hadiseden iki ay otmuwdu. Arifle daha qarwilawmamiwdiq. Onun valideynleri bizim evin daimi qonaqlari idi, amma o, daha gelmirdi. Duzunu desem, bundan memnun idim, onu gormek istemirdim, hemin geceden sonra ozumu alchaldilmiw hiss edirdim, menimle hansisa bir kuche qizi kimi reftar etmiwdi… En pisi o idi ki, bawa duwurdum ki, ozum oz hereketlerimle buna sebeb olmuwam. Amma yene de men tehqir olunmuwam. Hech vaxt romantik xeyallarla yawamasam da ilk opuwumu bawqa cur tesevvur edirdim…
Dersler bawlayan kimi her wey oz axarina duwdu. Fikirlerim tez-tez Arife, baw veren hadiseye qayitsa da men qerarlawdirmiwdim ki, her weyi

<< 1 [2] 3 4 5 >>