sadəcə “oldu-keçdi” dedirdəcək.
İndiki kimi yadımdadır toy günümüz. Mən ağ gəlinlikdə, o isə qara smokinqdə.... Aman Allah, o necə də gözəl və yaraşıqlı idi. Düşünürdüm ki, dünyanın ən bəxtəvər qadınıyam. Keçmişin bank filialının müdürü, indinin isə tüfeyli həyat tərzi keçirən qumarbazı. Hələ qalaq-qalaq yığılmış diplom və sertifikatlar. Nəyə lazımdır indi???? Neçəsini itirmiş, neçəsi isə yandırılmış və ya cırılmışdır.
İlk dəfə oğlumuz doğulan günü xatırlayıram. Çox əzab verirdi mənə. Sonradan ailə üzvlərimin danışdıqlarından eşitdiyim: -Yazıq Ömər, özünə yer tapa bilmirdi, həkim onu seçim qarşısında qoyanda. Nə səndən, nə oğlundan vaz keçmək istəyirdi. Amma seçim etdi-Səni. Sənə olan sevgisi nə qədər idisə o səni seçdi. Heç nəyə baxmadan. Lakin Allahın köməkliyi ilə ölüm – itim olmadı. Biz əlimizə nur parçası kimi oğlumuz aldıq.

**************
Ömərlə Leylanın məhkədə qarşılaşdığı an (Ömərin Leylanın gözlərinə baxdığı an beynindən keçən düşüncələri).
Gün gələcək və sənin həyatında yeni biri olacaq. Sənin sevdiyin biri. Bir gün bir yerdə əyləşib, ordan-burdan danışmağa başlayacaqsız. Səndən sənin keçmişin barədə soruşacaq, məndən əvvəl sənin həyatında olan kəs haqqında. Bəs onda nə cavab verəcəksən? Yadına düşəcək mənli günlər, üzündə təbəssüm yaranacaq, yox bəlkədə gözlərin dolacaq.
Deyəcəksən (burada dərindən nəfəs alır): O əvəz olunmaz idi. Hər gün yox, hər an dəyişə bilirdi. Beş dəqiqə əvvəl gülüb, sevinc bəxş edər, beş dəqiqə sonra dava salaraq ağladardı. Sonra yenidən gülüb, məni əsəbləşdirər, lakin sonda yenədə güldürərdi. Bəzən çox sakit olar, bəzən isə aramsız danışardı. Bəzən körpa uşaqlar tək dəcəllik edər, bəzənsə səs-küy salıb qışqırar, istədiyini almayınca əl çəkməzdi. O dəli idi, mənim sevdiyim dəli. Hədsiz qısqanc idi, məni hər kəsə, daşa-divara belə qısqanardı. Ən əsas isə o sevməyi bacarırdı, heç kəsin heç vaxt məni sevə bilməyəcəyi qədər.
Onda yeni qəlb yoldaşın soruşacaq:
- Əgər səni bu qədər sevirdisə, niyə ondan ayrıldız?