v tulası ilə səfərə çıxmış ovçu şəklində təsvir edilir. Ovçu – ağıl qüvvəsinin, it – qəzəb qüvvəsinin, at isə şəhvət qüvvəsinin rəmzidir. Əgər bunların hər biri ovda öz vəzifəsini layiqincə yerinə yetirsə, şübhəsiz, ov uğurla nəticələnər. Amma onların hər hansı biri həddi aşsa, nəticəsi mənfi olar. Təsəvvür edək ki, ov əsnasında at süvarinin tapşırıqlarına tabe olmur, öz istədiyi səmtə doğru yüyürür. Bu halda süvari atı ram etmək üçün əziyyət çəkib yorulacaq və heç bir nəticə əldə etməyəcək. Beləcə, şəhvət qüvvəsi insanın ruhuna qalib gəlsə, onu öz məqsədindən uzaqlaşdırar. Əgər ov iti özbaşınalıq etsə, ovu tutmaq əvəzinə mənasız yerə ora-bura qaçsa, özündən güclü olan hədəflərə sarı cumsa, nəinki yalnız özünü, həm də ovçunu təhlükəyə salar. İnsanın qəzəb qüvvəsi də nəzarətdən çıxsa, fəlakət törəyər. Nəhayət, əgər ovçu öz işində səhvə yol versə, atı və iti idarə edib istiqamətləndirə bilməsə, ovu uğursuzluqla başa vurmalı olacaq. Ağıl qüvvəsi də qəzəblə şəhvəti cilovlamağı bacarmasa, rəzalət girdabına