Əmr düşündü ki, yəqin Mənat ona qəzəblidir. Qərara aldı ki, bir neçə gündən sonra Mənatın hirsi soyuyanda sualını təkrar etsin. Oğulları Əmrin ürəyində bütpərəstliyə qarşı şübhə toxumu cücərdiyini görüb hərəkətə keçdilər. Bir gecə ataları yatanda Mənatı aparıb, axar suların töküldüyü çuxura atdılar. Səhər Əmr bütü yerində tapmayıb axtarmağa başladı, onu zir-zibil içindən tapdı, evə gətirdi, təmiz yuyub ətirlədi. Növbəti gecə oğulları yenə bu işi təkrar etdilər. Əmr yenə Mənatı tapıb yerinə qaytardı. Üçüncü gecə qılıncını Mənatın boynundan asıb dedi: “Bu qılınc, bu da sən. Bu gecə özün özünü qoru!” Səhər olanda Mənat yenə öz yerində yox idi. Bu dəfə Əmr su çuxurunun dibinə atılmış Mənata əl vurmadı, dedi: “Əgər sən tanrı olsaydın, özünü qoruya bilərdin! Sən özünü qoruya bilmirsənsə, məni necə qoruyacaqsan?” Əmr Müsəbin yanına gedib ona beyət etdi və müsəlman oldu. Üstündən bir neçə il keçdi. Ühüd savaşı üçün səfərbərlik elan olunanda Əmr də cihada qoşulmaq istədiyini bildirdi. Amma artıq yaşı çox idi, üstəlik, bir ayağı da fəaliyyətdən qalmışdı. Oğulları onun bu vəziyyətdə cihada qoşulmasına etiraz etdilər, “sənə cihad vacib deyil”
dedilər. Əmr birbaşa Peyğəmbərin hüzuruna gəldi, şikayətini bildirdi: “Ey Allahın Rəsulu! Oğullrım məni savaşa qatılmağa qoymurlar. Amma mən bu topal ayağımla Cənnətə girmək istəyirəm”. Peyğəmbər Əmrin oğullarına buyurdu: “Onu sərbəst buraxın. Allah ona şəhid məqamını verəcək”. Müsəlmanlar Mədinəni tərk edəndə Əmr həyat yoldaşı ilə sonuncu dəfə imiş kimi vidalaşdı. Sonra qibləyə sarı dönüb dua etdi: “Allahım! Mənə şəhidlik qismət et. Şəhidlik nemətini itirmiş halda ailəmin yanına dönmək istəmirəm”. Savaşın qızğın yerində müsəlmanlar düşmənin şiddətli hücumu qarşısında Peyğəmbəri qoruyarkən, Əmr ayağının şikəstliyinə baxmayaraq, “mən Cənnəti istəyirəm” cümləsini təkrar edərək şücaətlə döyüşürdü. Bu savaşda Əmr oğlu Xəlladla birlikdə şəhid oldu. Peyğəmbər Əmrlə Abdullah ibn Əmrin (Cabir ibn Abdullah Ənsarinin atasının) dost olduqlarını