. Hech ne anlamirdim, sadece alov ichinde yanirdim. Beynimde hech bir fikir yox idi, yalniz onun toxunuwlarinin mene hiss etdirdiyi hezzi duyurdum. Ne vaxt soyunmaga macal tapdi? Deyesen men artiq kor olmuwam, hech neyi gore bilmirdim, her wey dumanli idi. Hiss etdiyim aci ile birlikde duwunme qabiliyyetim de geri dondu. Men ne etdim? Indi ne olacaq? Sonra yeniden az evvel meni yandiran alov geri dondu. Fikirlerim menden uzaqlawdi. Arif dayanmadan nese pichildayirdi. Men yalniz “bagiwla” kelmesini seche bildim, amma indi hech neyin anlami yox idi. Men duwunmek istemirdim, sadece mene taniw olmayan hezz dunyasina dalmaq isteyirdim.
Bu yuxudu, bu yuxudu, bu yuxudu – gozlerimi achmaga cesaret etmeden dayanmadan bu 2 kelmeni tekrarlayirdim. Saatlarca bu veziyyetde uzandigimi desem yalan olmaz. Beynimde yalniz bu sozler var idi. Yuxu! Yuxu! Yuxu! Otaqda hech kim yox idi. Gedib... Inciyirdimmi? Yox! Sevine bilseydim eger, bu an onu gormediyime gore xowbext olardim. Isteyirdim ki, o yox olsun, yerin dibine girsin. Ya da men, en yaxwisi men yox olum. Neye gore insan oz-ozune yox ola bilmir? Axi neye gore bele bir duyme yoxdu ki, ona basarken butun heyati vacib funksiyalar sonsun? Chunki mocuzeler baw vermir. Nese etmeliyem. Birce o chatmirdi ki, o geri donub meni burda gorsun. Ortuye burunub hamam otagina kechdim. Bawim firlanir, gozumun onu dumanlanirdi. Qusdum. Yeqin ozumden iyrenmiwdim. Ozumu chirkli, natemiz hiss edirdim… Yox! Birce aglama, birce burda yox! Eve getmeliyem. Butun bunlari evde edecem. Ese-ese butun ewyalarimi topladim . Hech kimin gozune gorunmedenotelden chixdim ve mawinima mindim. Chox yavaw terpenirdim. Oz bedenime hakim ola bilmirdim. Adi hereketlerin ohdesinden chetinlikle gelirdim.
Evde guzgunun onunde dayanib xarici gorunuwumde nese bir deyiwiklik axtarirdim, amma wiwmiw gozler ve yorgun uz ifadesinden bawqa hech ne yox idi. Nehayet goz yawlarima serbestlik verdim, qiwqiraraq aglayirdim. Demedi! Lenete gelmiw “sevirem” sozunu demedi. Beleke o