ə isə o həsaslığımı nəzərə alıb mənimlə daha nəvazişlə davranırdı.Bu minvalla dörd ay keçmişdi,dörd ay idi,biz ailəli idik.Cəmilə beş aylıq hamilə idi,Rəşidlə onun qızı olacaqdı.Bir axşam onlar bizdə yeməkdə olanda uşağa nə ad qoyacaqları üstündə mübahisə edirdilər.İllər əvvəl olan bir xatirəni danışıb,
-Rəşid,axı demişdin,qızın olsa adını Rəşidə qoyacaqsan?,-kimi zarafat etmişdim,Rəşid sözümə bəndmiş kimi,-düz deyirsən,qızım adını Rəşidə qoyacam,-dedi.Hamımız onun sözündən sonra gülmüşdük.Mart ayının əvvəlləri idi,bir sabah oyananda mədəmdə küt ağrılar hiss edirdim.Bir saata yaxın yerimdə o tərəf bu tərəfə qıvrılıb,ağrının keçməsini gözləsəm də ağrı keçmirdi,bir tərəfdən də bulanıqlıq hiss edirdim.Savalanın işə getmə saatı idi,özümü cəmləşdirib,aşağı düşdüm ki,ona səhər yeməyi hazırlayım.Lətifə xalada ayaq üstə idi,o məni görüb,sabahın xeyir edəndən sonra,
-qızım,gözümə bir təhər dəyirsən,rəngin ağarıb elə bil,bir yerin ağrımır ki,-soruşdu.
-yox mama,-demişdim ki,mədəmdə küt ağrı yenidən gücləndi,Lətifə xala məni oturdub,
-haran ağrıyır soruşdu?,-soruşdu.Axırıncı ona,-mədə,-dediyimi xatırlayıram,ondan sonra özümdən getmişəm.Gözlərimi açanda təcili yardım işçiləri məni müayinə edirdilər,Savalan başımın üstündə Lətifə xala,Atabəy əmi isə kənarda dayansalar da hər üçünün narahatlığı üzlərindən oxunurdu.
-qorxulu bir şey yoxdur,qızımız hamilə ola-ola yeməməli olduğu şeylər yeyib,-qoca tibb işçisinin sözləri hamımızı sevindirmişdi,-bundan sonra özünə və bətnindəki körpəyə yaxşı bax,-Atabəy əmi təcili yardım işçilərini yola salmaq üçün otaqdan çıxdı,Lətifə xala yanıma gəlib boynumu qucaqladı.
-mənim balalarım,-o əvvəl məni sonra isə Savalanı öpüb təbrik etdi.Sonra isə bizi tək qoyub otaqdan çıxdı,qapının arxasında onun Atabəy əmiyə,-ay kişi gəl deyirəm sənə,rahat burax uşaqları,-dediyini ikimizdə eşidib gülmüşdük.Savalan yanımda oturub ciddi dayansa da onun sevinci gözlərindən oxunurdu.O əlini qarnıma qoyub sığallayırdı,mən onun əlini izləyirdim,o isə qarnıma