süzüldüyünü görmüşdüm.Əlimlə yanağından süzülən yaşı silib,
-bağışla məni,birdə söznüdən çıxmayacam,-qollarımı boyuna qolayıb,başımı çiyninə qoydum.
-kuzan özündən qabaq toxunur adama,hələ altı aylıqdır belədir,gör doğuşa yaxın necə olacaqsan,qucaqlamaqda olmur səni,-o məni özündən aralayıb,-birdə belə eləmə,mənsiz heç yerə getmirsən,eşitdin?,-başımı tərpədib,-hə,-dedim.Cəmiləgil xəstəxanadan çıxmışdılar,telefonla hər gün danışsaq da uşağı görməyə gedə bilməmişdik.Bir gün Savalanla hazırlaşıb uşağı görməyə getdik.Onlar bizi xoş qarşılasalarda Cəmiləni narahat görürdüm.Onun mətbəxə keçməyini fürsət bilib məndə ardınca getdim.
-nəsə olub?Çox kefsiz görünürsən,gəlişimizə sevinmədin deyəsən.
-yox başqa məsələdi,soruşma başımıza gələni,Rəşid uşağın doğum şəhadətnaməsin götürməyə getmişdi bu gün,uşağın adın Rəşidə əvəzinə Rəfiqə yazıblar.Cəmilə bunu deyəndə məni bir gülmək tutmuşdu ki səsimə Savalan narahat halda mətbəxə gəldi.O məsələni biləndə,
-siz nə cür adlar fikirləşib dava etsənizdə onun adı əvvəlcədən seçilmiş imiş ki,belə alınıb,adıyla böyüsün,-deyib onlara təskinlik vermişdi.İyul ayı keçmiş,avqust ayı gəlmişdi,hamiləliyimin səkkizinci ayında idim.İkimizin ad gününü birləşdirib bir yığıncaq təşkil etmişdik.Ona nə hədiyyə edim deyə günlərlə düşünmüşdüm,standart hədiyyələrdən seçilən bir şey istəyirdim,sonunda ona tanış olduğumuz gündən bu günə kimi birlikdə olan şəkillərimizdən slayt hazırlatmaq qərarına gəlmişdim,bu işdə isə Cəmilə mənə köməklik etmişdi.O isə mənə zinət əşyası hədiyyə etmişdi.Oktyabr ayı gəlmişdi,bir gün gözümü küt sancılarla açdım.Həkimin dediyi vaxta,yəni doğuşa hələ on gün var idi,planlaşdırmışdıq ki,bu həftənin axırı xəstəxanaya yataram,ancaq deyəsən körpəmiz sıxılmışdı orda qalmaqdan tezcə yanımıza gəlmək istəyirdi.Bir neçə saatlıq əzablardan sonra oğlumu dünyaya gətirə bilmişdim.Həyatımda “mən bunu bacardım” dediyim an isə Savalanın oğlumuzu qucağına aldığı an idi.Mən ərimin gözlərindəki duyğuları görəndə xoşbəxtliyin nə demək