Son defe guzgude ozume baxdim, gorduyum menzereden tam razi qaldim – bedenime oturan qara walvar ve krem rengli ajur koynek cazibemi artirirdi. Bu menim xowuma gelir.
Ona deqiq ne deyeceyimi bilmirdim. Her neise, zamani chatanda improvize ederik. Arifin kabinetine gelib, onun iw masasi arxasinda eylewdim. Masanin uzerinde bir wekil var idi – Arif ve valideynleri, hardasa istirahetde, Arif ele semimi gulurdu ki… Men hech vaxt onun bele gulduyunu gormemiwem… Bes Leylanin wekli niye yoxdu? He elbette, bu duzgun deyil, goren olsa qizin adina soz geler. Achilan qapi sesini ewitdim. Arif kabinete girdi. Meni gorub dayandi. Teeccub. Sevinc?! Qezeb. Butun bunlari, onun gozlerinden oxuya bildim. Gorunuwu berbad idi – sanki butun gece ichib, neche gundur ki, ne eynini deyiwir, ne de uzunu qirxir, gozleri yorgunluqdan qipqirmizi… Onu bele goreceyimi gozlemirdim. Yeqin klubdan gelir.
Il: Berbad gorunursen. – onu bawdan ayaga suzerek ve gulumseyerek dedim.
Ar: Sachlarina ne etmisen? – qefil soruwdu ve mene teref addimlamaga bawladi.
Il: Kesmiwem. – sakit tonda dedim. Ayaga qalxdim, Arifin yanindan gulerek kechdim ve onunla uzbeuz kresloda eylewdim. Hiss olunurdu ki, oz yerinde oturarken xeyli rahatlawdi, yeqin bele veziyyeti idare etdiyini hiss edirdi.
Ar: Problem yoxmuw kimi davranmaqla, mesele ozu-ozluyunde hell olunmur. Bu haqda daniwmaliyiq. – gozleri ile meni yeyirdi. Men guluwumu saxlaya bilmedim.
Il: Problem? Maraqli yanawmadi Arif. Wexsen menim problemim yoxdu. Men boyuk qizam ve oz hereketlerime cavabdehem. Mene qarwi guc tedbiq etmemisen. Her wey qarwiliqli idi. Sadece mene duwunmek uchun vaxt lazim idi. Budur, men burdayam. Biz birlikde iwlemeliyik, ona gore de teklif edirem ki, bir-birimize qarwi hormetle yanawaq.
Ar: Yeni ki, sen ozunu ele gostermek isteyirsen ki, guya hech ne baw vermeyib?
Il: Sadece her gun bu movzuyla bagli sohbet dezgahi achmaq fikrinde deyilem.
Ar: Illan!!! Menimle oyun oynayanda xowuma gelmir!
Il: Biz artiq oyunu bitirdik, Arif.