O akşam, önemli bir olayın meydana geldiğinden emin, sözcüklerini seçerek günlüğüne şunları yazdı Ma-ria: Karşımıza biri çıktığında ve ona âşık olduğumuzda, bütün evrenin elbirliğiyle buna zemin hazırladığını hissederiz; bugün, güneş batarken bana oldu bu. Ama yolunda gitmeyen bir şey olduğunda, her şey yıkılır ve yok olur! Balıkçıllar, uzaktan gelen müzik, dudaklarının tadı. Daha birkaç dakika öncesine kadar var olan güzellik, nasıl bu kadar çabuk silinebilir? Hayat doludizgin ilerliyor: Bizi cennetten cehenneme taşıyor ve bu, birkaç saniyenin içinde olup bitiyor. Maria, ertesi gün kız arkadaşlarıyla buluşmaya gitti. Hepsi onu 'sevgilisiyle' dolaşırken görmüştü, sonuç olarak büyük bir aşk yaşamak yetmez, ötekilerin de, çok arzulanan biri olduğunuzu anlamasını sağlamak gerekir. Arkadaşları olup bitenleri öğrenmek için yanıp tutuşuyordu. Maria büyük bir gururla onlara, en güzelinin dilinin dişlerine değmesi olduğunu söyledi. Kızlardan biri gülmeye başladı. "Ağzını açmadın mı yoksa?" Birden her şey açıklığa kavuştu - soru, hayal kırıklığı. "Niye ki?" "Dili içeri girebilsin diye." "O zaman ne fark oluyor?" "Öpüşmek öyle olur." Bastırılan kahkahalar, sözde acıyan havalar, hiç sevgilisi olmamış kızların intikam manevraları. Maria umursamaz davrandı, kendi de güldü; ruhunun kan ağlamasına rağmen. İçindense, işin aslını göstermeden ona gözlerini kapamayı, bir eliyle karşısındakinin başını tutup yüzünü sağa sola çevirmeyi öğreten filmlere sövüp sayıyordu. Uygun bir açıklama uydurdu (hemen kendimi bırakmak istemedim, çünkü emin değildim, ama artık onun hayatımın erkeği olduğunu biliyorum) ve ikinci bir fırsat kollamaya koyuldu. Uç gün sonra, belediyenin düzenlediği bir şenlikte tekrar gördüğünde, genç adam Maria'nm arkadaşlarından bir kızın elini tutuyordu - öpüşmesi hakkında ona soru sorandı bu. Maria gene aldırmaz göründü, gecenin sonuna kadar arkadaşlarıyla artistlerden ve tanıdıklardan konuşarak dayandı, zaman zaman üzerine dikilen acıyan bakışları görmezden geldi. Ama

[1] 2 >>