n sesini ewitdim. Onunla da goruwdum. Biz qonaq otagina kechdik. Hech kim yox idi. Ne Arif, ne Leyla, ne de uwaqlar. Letife xala meni yaninda otuzdurdu. Nezaketle mene bawsagligi verdi. Sonra chay dezgahi achildi. Atamla Natiq emi hemiweki kimi iw muzakire edirdiler. Letife xala uwaqlari soruwanda ichimde aci hiss etdim. Onlara da yalan demeli oldugum uchun utanirdim.
Le: Men duwunmuwdum ki, uwaqlari da getirersen.
Il: Onlar esl xuliqanlardi. Gerek ustlerinde 4 goz olsun. Biz hech 5 deqiqe de rahat daniwa bilmezdik. – Letife xala kederli gulumsedi.
Il: Arifle Leyla necediler? – her-halda bunu soruwmasaydim duzgun olmazdi.
Le: Yaxwidilar, ezizim. Onlar da yaxwidilar. – “Evlidirler” – bu fikir beynimde hakim oldu. Demeli, ayri yawayirlar. Ichimdeki kichicik umid parlamaga macal tapmadan sondu. Hemiwelik! Bu minvalla qonaqliq davam etdi.
Ne: Getmek vaxtidir. – Bir neche saat sonra nenem bildirdi. Yemek sufresinde atam Natiq emiyle ichki ichdiyine gore mawini men surmeli olacam.
Il: Ata, acharlari ver, men mawini iwe salim. – Acharlari goturub chole chixdim. Deyesen, nenemgilin sagollawmasi hele uzun chekecek. Asta addimlarla mawina dogru irelilemeye bawladim. Hava qaralmiwdi, artiq gec idi. Kiminlese toqquwduqdan sonra ozume geldim. Bawimi qaldirdiqda qarwimda Arifi gordum. Uzbeuz dayanmiwdiq. Susurduq. Sonra Arif sakit sesle dedi.
Ar: Salam.
Bolum