ə çalışırdım.Bilirdim ki,bunlar artıq xəstəlik yox,əməliyyat ağrılarıdır,zamanla hər biri keçib gedəcək.Anam çox qalmayıb,Savalanla məni tək qoymuşdu.Savalan əlimi bər-bərk tutub,
-səni öpməmək üçün özümü güclə saxlayıram ,-dedi.
-elə məndə,-bu sözmüdən sonra o əyilib dodaqlarını boynuma toxundurub məni boynumdan öpdü.Bəlkədə inanmayacaqsız,amma xoşbəxt anlar ən güclü dərmanlardan belə daha təsirlidir.Savalanı görmək mənə elə xoş olmuşdu ki,o gecəni daha rahat yatmışdım.Günlər keçirdi məni iki nəfərlik palayata köçürmüşdülər,çarpayıların birində mən,birində isə Savalan yatırdı,o bir an olsun belə məni tək qoymurdu,bəzi gecələr isə anam və Lətifə xala zorla onu evə göndərib,yanımda qalırdılar.Bir gün Savalan məni biri ilə tanış edəcəyini dedi.Qapı döyüldü və qucağında bir dəstə güllə eyniylə mənə bənzəyən bir kişi qarşımda dayanmışdı.Mən təəccüblə bir Savalana bir də o kişiyə baxırdım.Kişi gülləri mənə uzadıb,
-mən Alekseyəm,sənin qardaşın,-dedi.Mən gözlərim böyümüş halda Savalana baxırdım,o gözlərini qırpıb bunu təsdiqlədi.
-axı bu necə ola bilər?,-heyrətlə onlara baxırdım.Aleksey Savalana dönüb,
-əgər qısqanmayacaqsansa olar onu qucaqlayım?,-soruşdu.Savalan isə gülləri ondan alıb,
-o ki,sənin bacındır,bacı ilə qardaş arasına girilməz,-cavabını verdi.Deyəsən mən yuxu görürdüm və yadakı hələ keyləşdiricinin təsirində idim,olur-olmaz şeylər fikirlərimi qarışdırırdı.Aleksey məni qucaqlayanda isə bunun nə yuxu,nə də illuziya olmadığını başa düşdüm.Mənim bir qardaşım daha var idi artıq,eyniylə mənə bənzəyən qardaşım.Bir neçə həftə keçmişdi,mən artıq evimdə idim,bu gün sonuncu dəfə müayinə üçün gedəcəkdik.Sabah yuxudan həyəcanla oyanmışdım.Güzgünün qarşısına keçib saçlarıma,daha doğrusu bir neçə millimetr uzanan saçlarıma baxırdım.Savalan məni arxadan qucaqlayıb,
-mən sənə baxmaqdan doymuram,deyəsən sən də eləsən,-deyib mənim güzgüdəki əksimə göz vurdu.Məni qucağına alıb,çarpayıya yaxınlaşanda isə Cəmilin,-papa,-qışqırtısına məni çarpayıya atıb,
-gəldim