Gənc idi, gözəl idi, bacı-qardaşı yox idi, evin tək övladı idi. Azad idi. Rahat geyinirdi, şalvar, ya ətək fərq etməzdi. Amma hicablı xanım idi... Universitet xəyalları vardı... Və bir gün ... Qapı döyülür:
- Ana, baxarsan?
- Yaxşı, qızım.
- Kimdir?
- Poçtalyonam.
İmtahanların nəticələri gəlmişdi. Hələ xəbəri yox idi, ən gözəl universitetlərdən birinə daxil olmuşdu. Həyəcanla açdılar zərfi. Və arxasınca təxmin ediləcəyi kimi sevinc qışqırıqları və s.
Yaşadığı şəhərdən kənarda idi universitet. Amma fərq etməzdi. Başörtüsü problemi də var idi məktəblərdə. "Əşi, 3-4 ildən bir şey olmaz. Açarsan başını, nə edək məcburuq" - deyirdilər ailə üzvləri.
Çamadanlar hazırlandı, yola düşdülər. Atası Sevdanı bir evə yerləşdirdi və gəldi. Bundan gözəl nə ola bilərdi Sevda üçün. Ali məktəbə daxil olmağı istəyirdi, amma ən əsası, ailədən uzaq olmağın verdiyi rahatlıq olacaqdı. Sevgililəri olacaqdı, istədiyi vaxtda çölə çıxacaqdı...
Məktəbdə "x" camaatından olan (müəyyən bir təriqət) biriylə qarşılaşdı. Çox yaxşı anlaşdılar. Aradan 2 il keçmişdi ki, Sevda universitetdəki təhsilini yarımçıq qoyub evinə döndü. Ailəsi çaşdı.
‘'Qızım, gözlərin qızarıb, xeyirdir, xəstələnmisən?'' - deyə soruşdular. Cavab vermədi.
Günlərlə otağından çıxmadı. Həkimə apardılar, bir şey çıxmadı. Amma gözləri daim qırmızı idi. İllər keçdi, çox elçilər gəldi, amma hər görən "Xəstəliyi var" deyə imtina etdi.
Nəhayət, bir gün bir gənc "Nə olacaq ki" düşüncəsiylə Sevda ilə evlənməyi qəbul etdi. Sevda gözəlliyə əhəmiyyət vermirdi. Atası oğlandan nə iş gördüyünü soruşanda, "Hamballıq edirəm" - dedi. Atası əvvəl istəmədi, amma sonra "Başqasıyla evləndirə bilmərəm" deyə razılığını verdi.
Ailə qurmalarından 1 ay keçmişdi. Yoldaşı yuxuya getdikdən sonra Sevda ortadan itirdi. Fateh bunu hiss etdi. "Mənim xanımım nə edir, yoxsa narkotikdən istifadə edir?" - deyə fikirləşdi. Şeytan vəsvəsələr verirdi hər gün: "Bəlkə də aldadır səni, boşan getsin. Sənə qızmı qəhətdir?". Onu izləməyə qərar verdi...
... Sevda