Gözle meni Bir payız küçəsi ilə
addımlayıram. Saralmış palıd
və söyüd yarpaqları ətrafımda
uçuşur. Yarpaqlar torpağa düşür
və həyatlarını başa vururlar.
İndi sən mənə ağacdan düşmüş xəzəl qədər uzaqsan.
Həyat küləkləri səni
yarpaqlar kimi hara apardı heç
bilmirəm. Yarı ilıq, yarı soyuq
payız havasını udduqca ətrini
aldım payızdan. Artıq bir payızdır ki, uzaqsan məndən.
Bəlkə də bundan sonra hər
payız sənli günlərimdən
ürəyimdə yaranmış bir otağın
qapısını açacağam. O otaqda
gəzişib sənlə, sənin nəfəsinlə dolu anlarımı
xatırlayacağam. Heç gedəndə
fikirləşdinmi ki məni kimin və
ya nəyin ümidinə buraxırsan?
Olmazdımı ki məni də özünlə
aparasan??? Səninlə ölməyə də hazır idim. İndi isə sənsiz
günlərim yarpaq tək uçur, indi
mən sənsiz ölürəm. Söz
vermişdin ki həmişə birgə
olacayıq, amma ölüm nə idi ki,
ölüm aldı səni məndən.. Nə olar sözünün üstündə dur,
məni də al öz yanına.
Cənnətdə olsa sənsiz bu
dünyanı istəmirəm. Artıq dəli
kimiyəm. Gördüyüm hər
insanın simasında sənin simanı, eşitdiyim hər səsdə
sənin gülüşünü axtarıram.
Bəlkə də bunların hamısı bu
və ya başqa dərəcədə sənin
gülüşünü, səsini xatırladır.
Amma gördüyüm heç bir gözdə GÖZLƏRİNİ tapmadım. Sənin
gözlərin ancaq mənim idi,
onlar ancaq mənə baxırdılar.
İndi isə bu dünyada ancaq
mənə məxsus olan gözlər
yoxdur. İndi sən haralardasan, nəcəsən?? İndi o gözlərin
necədir?? Qurban olum onları
mənimçün saxla. Artıq bu
dünyada dura bilmirəm. Yanına
gələcəyəm. Gələcəyəm ki
sözlərin sübuta yetsin, gələcəyəm ki, görəsən
sənsiz olan hər günüm mənə
necə baha başa gəlib. Artıq
saçlarım da ağarıb... Yoxluğuna
alışmadım, sevmədim heç
kimsəni... Məni dünyanın xoşbəxtinə çevirən başqa
gözlərə rast gəlmədim. Heç
kimsə yerini almadı.