ki, elə bil Ülviyyənin ondan nə isə istəməsi onun üçün çox vacib idi.
-.Bu tanışlıqdan məmnun qalmadığınızı valideynlərinizə siz desəniz?
- Narahat olmayın. Həll eləyərik.
- Çox sağolun.
Siz sağolun....getdi... Amma nə yalan deyim sən yox deməsəydin mən etirazımı bildirməzdim. Ülviyyənin arxası ilə deyilən bu sözlər elə pıçıltı ilə deyilmişdi ki, özü belə eşitmədi. Və balaca oğlanlar kimi əlləri cibində fit çala çala arada Ülviyyənin gülüşünü yadına salaraq gülmsəyə gülümsəyə başını yelləyirdi. Bu halı özünə qəribə gəlirdi. İçindən heyfsləndi ki, Ülviyyə tanış olmaq istəməyib. Evə çatanda isə onu sürpriz gözləyirdi.
- Şəhriyar sənsən oğlum?
- Hə ana mənəm.
- Xoşgəldin. Getmişdin görüşə?
- Getdim... Ana, qızın da bu işdə könlü yoxdur. Gəlin siz bu işdən əl çəkin. Nə o, nə də mən razı deyilik. Bu söhbət burdaca bağlansın. Oldumu gözəl anam?
- Sən kiminlə görüşmüsən?
- Necə yəni kiminlə? Zülfiyyə ilə.
- Oğlum bir az əvvəl Sevinc zəng eləmişdi. Zülfiyyə səni gözləyib, amma sən getməmisən. Qız yazıq 1 saat orada gözləyib.
- Necə yəni...Bir dəqiqə əgər Zülfiyyə ilə görüşməmişəmsə bəs onda mənim tanış olduğum o qız kimdir?

Muellif Lili